انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٩ - عوامل تسويف

قيامتى در كار است ووقتى انسان وارد آن دادگاه شد شايد به جاى يك‌بار صدها بار اعتراف مى‌كند (اين دادگاه دنيا در مقابل دادگاه قيامت مقام بسيار پايين‌ترى دارد).

اگر مسائل بررسى شوند مى‌بينيم كه داراى چند بُعد هستند: سياسى، اجتماعى، اخلاقى. پس چرا فقط به بُعد سياسى مسائل نظر مى‌كنيد كه البتّه آن‌هم لازم است. بايد به بُعد اخلاقى نيز نگريست، چون مى‌توان پند گرفت. زمانى كه انسانى پير و ناتوان شد مى‌فهمد كه نعمت جوانى چه نعمتى بوده و چه ارزان آن را از دست داده است. يكى از علما را ديدم به او گفتم حالتان چطور است؟ جمله عجيبى در پاسخ من گفت به اين مضمون كه نه اهل اين دنيايم و نه اهل آن دنيا و ظاهراً هم زنده هستم.

دوران پيرى كارى با انسان مى‌كند كه نمى‌تواند تصميم درستى بگيرد، اگر هم تصميم بگيرد سودى ندارد. يكى از دعاهاى انسان بايد اين باشد كه خدايا ما را از ذلّت پيرى حفظ كن.

از يكى از مراجع تقليد نقل كردند كه وقتى پير و ناتوان شده بود- به شوخى يا جدّى- نفرين مى‌كرد مى‌گفت تويى كه به من دعا مى‌كردى خدا پيرت كند، حالا بيا ببين كه الان چه شده‌ام!

وقتى انسان همه نيروهايش را از دست داد ديگر نمى‌تواند كارى بكند. الان كه جوان هستيد و توانايى داريد مى‌توانيد انجام دهيد. تمام علماى بزرگ بار علمى خود را در دوران جوانى بسته‌اند. مرحوم آيةاللّه العظمى بروجردى رحمه الله نوشته‌هايى را كه در هشتاد سالگى روى منبر مى‌خواند شايد آنها را در چهل سالگى آماده كرده بود. انسان وقتى به هشتاد سالگى رسيد ديگر كارى نمى‌تواند بكند. سرمايه‌هايى كه قبلًا اندوخته‌ايد دور شما مى‌چرخد، لذا مراقب باشيد تسويف مانع كار شما نشود، زيرا در اين صورت انسان نه در دنيا و نه در آخرت به جايى نمى‌رسد. اميد است اين كلام حضرت به ابوذر غفارى را نصب‌العين خود قرار دهيم و در كارها امروز و فردا نكنيم.