انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤١٦ - خداترسى تا چه اندازه؟

عَرَفُوا اللّهَ فَعَمِلوا لَهُ وَرَغِبوا إلَيهِ‌

؛ علم و عمل دو دوست صميمى‌اند، كسى كه خدا را بشناسد از او مى‌ترسد و همين ترس او را وادار به عمل و اطاعت فرمان خدا مى‌كند، صاحبان علم و پيروان آنها كسانى‌اند كه خدا را به‌خوبى شناخته‌اند و براى او عمل مى‌كنند و به او عشق مى‌ورزند». [١] در حديث ديگرى آمده است كه:

«أعلَمُكُم بِاللّهِ أخوَفُكُم لِلّهِ‌

؛ از همه شما عالم‌تر كسى است كه ترسش از خدا از همه بيشتر باشد». [٢]

خداترسى تا چه اندازه؟

از آنجا كه ممكن است كسى ايمان به روز جزا داشته باشد امّا خود را مشمول مجازات نشمرد، قرآن مى‌گويد: آنها هرگز خود را در امان نمى‌بينند. يعنى دائماً احساس مسؤوليّت مى‌كنند، حسنات خود را ناچيز و سيّئاتشان را بزرگ مى‌شمارند. لذا در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است:

«في وَصِيَّةِ لُقمانَ: خَفِ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ خِيفَةً لَو جِئتَهُ بِبِرّ الثَّقَلَينِ لَعَذَّبَكَ وَارجُ اللّهَ رَجاءً لَو جِئتَهُ بِذُنوبِ الثَّقَلَينِ لَرَحِمَكَ‌

؛ چندان از خدا ترسان باش كه اگر تمام حسنات مردم روى زمين را بياورى احتمال بده كه از تو نپذيرد و چندان به او اميدوار باش كه اگر تمام گناهان اهل زمين را داشته باشى احتمال بده تو را بيامرزد». [٣]

[١]. كافى، ج ٨، ص ١٦.

[٢]. بحارالانوار، ج ٧٠، ص ٣٤٤.

[٣]. كافى، ج ٢، ص ٦٧.