انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠١ - اشرار امّت

و بزرگ شود و تمام تلاش او فقط همين باشد. اسلام هيچ‌گاه به چنين چيزى راضى نيست و حتّى آنجا كه مى‌گويد «يَا أَيُّهَا الرُّسُلُ كُلُوا مِنَ‌الطَّيّبَاتِ» همراه با آن كار نيك را ذكر كرده است. يعنى از طيّبات در مسير عمل صالح استفاده كنيد.

يا در آيه ٣١ سوره اعراف، « «خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلّ مَسْجِدٍ»؛ زينت خود را هنگام رفتن به مسجد با خود برداريد!» هدف مسجد نيست، بلكه « «أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةٌ»؛ زمين خدا وسيع است». [١] همه اينها بايد در مسير عبوديّت و بندگى قرار گيرد، چرا كه اگر هدف شد از مسير اصلى منحرف شده است.

دومين شكلى كه ممنوع است، غفلت‌زا بودن آن است. يعنى زندگى مادّى انسان را از خدا غافل و بى‌خبر كند و زندگى مرفّه هم انسان را به خودش مشغول سازد. يعنى غافل‌كننده باشد. اينجاست كه اسلام دستور زهد، روزه و ترك تمنيّات نفس را داده.

در حديثى پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله فرمود: «من گاهى روزه مى‌گيرم و گاهى افطار مى‌كنم. آن‌گاه كه افطار مى‌كنم شكرِ خدا را به‌جا مى‌آورم و آن‌گاه كه روزه مى‌گيرم به ياد گرسنگان‌ام».

اگر انسان در نعمت به ياد خدا باشد و در محروميّت به ياد محرومان، نشانه اين است كه نعمت او را غافل و بى‌خبر نساخته. و چنانچه در محروميّت به ياد محرومان باشد، ولى در نعمت غافل از خدا، اينجاست كه زيادى نعمت باعث غفلت مى‌شود.

بايد در داستان قوم سبا انديشه كرد كه بسيار آموزنده است، چنانكه قرآن مى‌فرمايد: « «لَقَدْ كَانَ لِسَبَإٍ فِى مَسْكَنِهِمْ آيَةً جَنَّتَانِ عَنْ يَمِينٍ وَ عَنْ شِمَالٍ كُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبّكُمْ»؛ براى قوم سبا در محلّ سكونتشان نشانه‌اى (از قدرت الهى) بود: دو باغ بزرگ و گسترده از راست و چپ (رودخانه عظيم؛ و به آنها گفتيم:) از روزى پروردگارتان بخوريد». [٢]

[١]. سوره زمر، آيه ١٠.

[٢]. سوره سباء، آيه ١٥.