انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٣ - نمونه والاى ايثار در خاندان پيامبر

و هرگاه سوار بر مركب مى‌شود بگويد: « «سُبْحَانَ الَّذِى سَخَّرَ لَنَا هذَا وَمَا كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ»؛ پاك و منزّه است آن كه اين را مسخّر ما ساخت، وگرنه ما توانايى تسخير آن را نداشتيم». [١] و به مقصد كه مى‌رسد بگويد:

«الحَمدُلِلّهِ عَلَى السَّلامَةِ

؛ خدا را بر تندرستى سپاس مى‌گويم».

شروع به غذا خوردن مى‌كند

بسم‌اللّه‌

بگويد، غذا را تمام مى‌كند

شُكراً لِلّه‌

بگويد. در هر حال به ياد خدا باشد تا براى انسان به صورت عادت درآيد.

گفته‌اند ذكراللّه انسان را بيمه مى‌كند. برخى مى‌گويند ما هنوز نتوانسته‌ايم در نماز حضور قلب پيدا كرده و به ياد او باشيم، در حالى كه مى‌گوييم نماز و غير نماز ندارد، بلكه در همه‌جا بايد به ياد او باشيم و اين را بدانيم به همان اندازه كه ذكراللّه داريم به همان مقدار هم به سعادت نزديك‌تر مى‌شويم و هرچه از ذكر خدا غافل باشيم بيشتر طعمه شياطين مى‌شويم.

سؤال: دل چگونه با ياد خدا آرام مى‌گيرد؟

جواب: هميشه اضطراب و نگرانى يكى از بزرگ‌ترين بلاهاى زندگى انسان‌ها بوده و هست و عوارض ناشى از آن در زندگى فردى و اجتماعى كاملًا محسوس است. هميشه آرامش يكى از گمشده‌هاى مهمّ بشر بوده و به هر درى مى‌زند تا آن را پيدا كند و اگر تلاش انسان‌ها را در طول تاريخ براى پيداكردن آرامش از راه‌هاى صحيح و كاذب جمع‌آورى كنيم خود كتاب بسيار قطورى مى‌شود.

برخى دانشمندان مى‌گويند: هنگام بروز برخى بيمارى‌هاى واگيردار همچون وبا، از هر ده نفر كه ظاهراً به علّت وبا مى‌ميرند مرگ بيشترشان به علّت نگرانى و ترس است و تنها اقلّيّتى از آنها براثر ابتلاى به وبا از بين مى‌روند. به‌طور كلّى آرامش و دلهره نقش بسيار مهمّى در سلامت و بيمارى فرد و جامعه و سعادت و بدبختى انسان‌ها دارد و چيزى نيست كه بتوان از آن به‌آسانى گذشت و به همين‌

[١]. سوره زخرف، آيه ١٣.