انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٧ - فريضه زكات

فريضه زكات‌

٢٩

يا عَلىُّ، مَن مَنَعَ قيراطاً مِن زَكاةِ مالِهِ فَلَيسَ بِمؤمِنٍ وَلا مُسلِمٍ وَلا كَرامَةَ.

اى على، هركه قيراطى از زكات مالش را نپردازد نه مؤمن است و نه مسلمان و نه ارزشى در پيشگاه خدا دارد.

بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٥٨

نور هدايت‌

افزون بر حديث مورد بحث، آيه شريفه « «الَّذِينَ لَايُؤْتُونَ الزَّكَوةَ وَهُمْ بِالْأَخِرَةِ هُمْ كَافِرُونَ»؛ كسانى كه زكات نمى‌پردازند و آخرت را منكرند». [١] با تعبير تكان‌دهنده‌اش تأكيد ديگرى است بر اهمّيّت اين فريضه اسلامى؛ خواه به‌معناى زكات واجب باشد يا به مفهوم وسيع و گسترده‌تر.

«زكات» يكى از عوامل مهمّ عدالت اجتماعى و مبارزه با فقر و محروميّت و پركردن فاصله‌هاى طبقاتى و تقويت بنيه مالى حكومت اسلامى و پاك‌سازى روح و جان از حبّ دنيا و مال‌پرستى و وسيله بسيار مؤثّرى است براى قرب الهى.

در روايات اسلامى تعبيراتى آمده كه نشان مى‌دهد ترك زكات در حدّ كفر است و شبيه تعبيرى است كه در آيات ٦ تا ٨ سوره فصّلت آمده، از جمله:

در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه از جمله وصاياى رسول خدا صلى الله عليه و آله به‌

[١]. سوره فصلّت، آيه ٧.