انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - توحيد افعالى و آثار اعتقاد به آن

توجّه داشته باشد و بگويد اى خدا، همه چيز به دست تو است، اگر به سراغ عالم اسباب مى‌روم با اجازه تو و توكّل بر تو است. هرگز مانند كسانى كه مى‌گويند به نام خدا و به نام خلق قهرمان- كه نوعى دوگانه‌پرستى است- نيستم و من خلق را هم براى خدا مى‌خواهم. در قرآن مى‌خوانيم: « «انْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ وَ انْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَاالَّذِى يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ وَ عَلَى‌اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ»؛ اگر خداوند شما را يارى كند، هيچ‌كس بر شما غلبه نخواهد كرد و اگر دست از يارى شما بردارد كيست كه بعد از او شما را يارى كند؟ و مؤمنان بايد تنها بر خداوند توكّل كنند». [١] اگر همه دنيا جمع بشوند و او نخواهد هيچ كارى رخ نخواهد داد و بر عكس، اگر تمام جهان دست به دست هم دهند تا آبروى كسى را بريزند يا ضربه‌اى به او بزنند و خدا نخواهد نمى‌توانند كارى بكنند. عقيده توحيدى ما اين است و بايد در عمل نيز اين‌گونه باشيم.

براى انسان مؤمن مهم اين است كه هرگاه اتّفاقى برايش پيش آمد دقّت كند و ببيند خدا از او چه مى‌خواهد. وقتى رابطه خودمان را با خدا درست كرديم بقيّه آسان و درست مى‌شود. اين‌گونه نباشد كه براى خشنودى ديگران خشم الهى را براى خود بخريم. مثلًا براى نرنجاندن ديگران حقّى را باطل و باطلى را حق جلوه دهيم كه در اين صورت رفيق، بت آدمى مى‌شود كه از بت مشركان نيز بدتر است، چرا كه آنان به پندار خويش بتان خود را براى نزديكى به خدا مى‌پرستيدند و در قرآن مى‌خوانيم كه گفتند: «مَا نَعْبُدُهُمْ الَّا لِيُقَرّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى‌» [٢]، ولى در رفاقت ديگر اين موضوع هم مطرح نيست.

مَن احسَنَ ما بَينَهُ وَ بَينَ اللّهِ كَفاهُ اللّهُ ما بَينَهُ وَ بَينَ النّاسِ‌

: «هر كه پيوند خويش را با

[١]. سوره آل عمران، آيه ١٦٠.

[٢]. سوره زمر، آيه ٣.