انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٢ - نمونه والاى ايثار در خاندان پيامبر

فراموش كنى و فقط هنگامى كه محتاج هستى سراغ او را بگيرى كه در اين وقت حتّى مشركان عرب هم در دنيا مخلص در دين مى‌گردند «فَإِذَا رَكِبُوا فِى‌الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدّينَ». [١] و اين افتخار نيست، بلكه مراد اين است كه ياد كردن خدا در همه حال.

خلاصه اينكه غفلت و نسيان باعث نشود انسان از خالق هستى غافل شود و ذكرى نباشد كه فقط به جهت نيازها و حاجات روزمرّه زندگى باشد. اين ذكراللّه كيمياى اكبر و آب حيات است. چيزى است كه قلب انسان را زنده نگاه مى‌دارد، انسان را از لغزش‌ها حفظ مى‌كند، درخت ايمان انسان را سيراب كرده و بالنده مى‌سازد و در يك جمله، غذاى روح انسان و طردكننده شيطان، ذكراللّه است. ما اين را آسان گرفته‌ايم، در حالى كه سرمايه‌اى به اين مهمّى در اختيار همه است ولى از آن غافليم و واقعاً همان‌گونه كه قرآن مى‌فرمايد: « «أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»؛ آگاه باشيد، تنها با ياد خدا دل‌ها آرام مى‌گيرد» [٢]، آرامش و احساس سكينه در قلب و جان به سبب ذكراللّه است.

البتّه عوامل و اسباب انصراف از ذكراللّه فراوان است و چنين چيزى براى اين است كه انسان در هر قدم با چيزهايى برخورد مى‌كند كه ذهن او را مشغول مى‌سازد لذا بايد آن‌قدر تمرين كند تا بتواند هميشه به ياد خدا و به محض اشتغال به كارى خدا را به ياد آورَد.

اصولًا بايد با ياد خدا كار را شروع كند و اين ياد را استمرار ببخشد. لازم نيست ريا كند، همان كه در قلب «يا اللّه» بگويد كافى است. در مجلسى كه مى‌نشيند يا اللّه بگويد. هنگامى كه برمى‌خيزد بگويد: « «سُبْحَانَ رَبّكَ رَبّ الْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفوُنَ»؛ منزّه است پروردگار تو، پروردگار صاحب قدرت، از آنچه آنان وصف مى‌كنند». [٣]

[١]. سوره عنكبوت، آيه ٦٥.

[٢]. سوره رعد، آيه ٢٨.

[٣]. سوره صافات، آيه ١٨٠.