انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٤ - ارزش و مقام و وظيفه دانشمندان در روايات اسلامى

وسيله راهيابى مردمند، ولى هرگاه ناپديد شدند راه‌يافتگان در معرض گمراهى قرار مى‌گيرند». [١] و در حديث ديگرى فرمود:

«المُؤمِنُ اذا ماتَ وَ تَرَكَ وَرَقَةً واحِدَةً عَلَيها عِلمٌ تَكونَ تِلكَ الوَرَقَةُ يَومَ القِيامَةِ سِتراً فيما بَينَهُ وَبَينَ النّارِ وَ أعطاهُ اللّهُ تبارَكَ وَتَعالى‌ بِكُلّ حَرفٍ مَكتوبٍ عَلَيها مَدينَةً أوسَعَ مِن الدُّنيا سَبعَ مَرّاتٍ‌

؛ هرگاه مؤمن بميرد و برگه‌اى كه در آن دانشى است از خود بر جاى نهد، روز قيامت آن برگه ميان او و آتش پرده‌اى خواهد بود و خداوند براى هر حرفى كه روى آن نوشته شده شهرى كه هفت برابر دنياست به او خواهد داد». [٢] از پيامبر صلى الله عليه و آله روايت شده است كه فرمود:

«النَّظَرُ إلى‌ وَجهِ العالِمِ عِبادَةٌ

؛ نگاه كردن به چهره دانشمند عبادت است». [٣] از محمّد بن ابى عمير عبدى نقل شده است كه گفت: اميرمؤمنان على عليه السلام فرمود:

«ما أخَذَ اللّهُ ميثاقاً مِن أهلِ الجَهلِ بِطَلَبِ تِبيانِ العِلمِ حَتّى‌ أخَذَ ميثاقاً مِن أهلِ العِلمِ بِبَيانِ العِلمِ لِلجُهّالِ لِأنَّ العِلمَ كانَ قَبلَ الجَهلِ‌

؛ خداوند از مردم پيمان نگرفته كه در جست‌وجوى آشكار شدن دانش باشند، امّا از دانشمندان پيمان گرفته كه دانش را براى آنان بيان كنند، زيرا دانش پيش از جهل بوده است». [٤]

[١]. المحجّة البيضاء، ج ١، ص ٢١.

[٢]. بحارالانوار، ج ٢، ص ١٤٤.

[٣]. همان، ج ١، ص ١٩٥.

[٤]. مفيد، امالى، ص ٦٦.