انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٠ - كسب روزى

در مى‌زنند و هر ظلم و جنايتى را مرتكب مى‌شوند، به گمان اينكه اگر چنين نكنند زندگى‌شان تأمين نمى‌شود.

آيات قرآن و احاديث اسلامى به چنين افراد هشدار مى‌دهد كه بيهوده دست‌و پا نكنند و از طريق نامعقول و نامشروع براى تهيّه روزى تلاش نكنند، همين اندازه كه در طريق مشروع گام نهند و بكوشند مطمئن باشند خداوند از اين راه همه نيازمندى‌هايشان را تأمين مى‌كند.

خدايى كه آنها را در ظلمتكده رَحم فراموش نكرد، خدايى كه هنگام طفوليّت كه توانايى بر تغذيه از موادّ غذايى اين جهان نداشتند روزى‌شان را قبل از تولّد به پستان مادر مهربان حواله كرد، خدايى كه هنگام پايان دوران شيرخوارگى در آن حال كه ناتوان بودند روزى‌شان را به دست پدرى پر مهر داد كه صبح تا شام جان بكَند و خوشحال باشد كه براى تهيّه غذاى فرزندانم زحمت مى‌كشم. اين خدا چگونه ممكن است هنگامى كه انسان بزرگ مى‌شود و توانايى و قدرت هرگونه كار و فعّاليّت پيدا مى‌كند او را فراموش كند؟ آيا عقل و ايمان اجازه مى‌دهد كه انسان در چنين حالى به گمان اينكه ممكن است روزيش فراهم نشود در وادى گناه و ستم و تجاوز به حقوق ديگران گام بگذارد و حريصانه به غصب حقّ مستضعفان بپردازد؟

البتّه نمى‌توان انكار كرد كه برخى روزى‌ها چه انسان به دنبال آن برود يا نرود به سراغ او مى‌آيد.

آيا مى‌توان انكار كرد كه نور آفتاب بدون تلاش ما به خانه ما مى‌تابد؟ آيا مى‌توان انكار كرد كه عقل و هوش و استعدادى كه از روز نخست در وجود ما ذخيره شده به تلاش ما نبوده است؟

ولى چنين مواهب به‌اصطلاح بادآورده يا به تعبير صحيح‌تر مواهبى كه بدون تلاش به لطف خدا به ما رسيده، اگر با تلاش خود از آن به‌طور صحيح نگهدارى نكنيم آنها نيز از دست ما خواهد رفت يا بى‌اثر مى‌مانَد.