انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٦ - بهترين بندگان خدا

بهترين بندگان خدا

١٥

عَن ابنِ عُمَرَ قالَ: خَطَبَنا رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله خُطبَةً ذَرَفَت مِنها العُيونُ وَوَجِلَت مِنها القُلوبُ فَكانَ مِمّا ضَبَطْتُ مِنها: ايُّها النّاسُ انَّ افضَلَ النّاسِ عَبداً مَن تَواضَعَ عَن رِفعَةٍ وَزَهِدَ عَن رَغبَةٍ وَانصَفَ عَن قوَّةٍ وَحَلُمَ عَن قُدرَةٍ.

از ابن عمر روايت شده است كه پيامبر صلى الله عليه و آله براى ما خطبه‌اى خواند كه از آن خطبه، چشم‌ها گريان شد و دل‌ها لرزيد و بخشى از آنچه من يادداشت كردم اين است: اى مردم، بهترين بندگان خدا كسى است كه در عين بزرگى، فروتنى كند و در عين دلبستگى به دنيا، زهد ورزد و در عين توانايى، انصاف دهد و در عين قدرت، بردبار باشد.

بحارالانوار، ج ٧٧، ص ١٧٩

نور هدايت‌

رسول خدا صلى الله عليه و آله روزى خطبه‌اى خواند كه چشم‌ها را گرياند و دل‌ها را لرزاند.

البتّه آن مقدارى كه مردم ضبط كرده‌اند اين بود: اى مردم، بهترين بندگان خدا كسى است كه در عين بزرگى فروتنى كند و در عين علاقه به دنيا، زهد ورزد و در عين توانايى، انصاف دهد و در عين قدرت، بردبار باشد.

مسأله مهمّى كه در اين قسمت از حديث منعكس شده اين است كه ترك گناه گاه به سبب ناتوانى است و گاهى به سبب عدم تمايل به گناه. مثلًا كسى از شراب خوشش نمى‌آيد، يا دوست دارد امّا قدرت ندارد، يا مقدّماتش مهيّا نيست و يا به‌