انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٩ - دوست و آيين دوستى

دوست و آيين دوستى‌

١٠

يا اباذَر، الجَليسُ الصّالِحُ خَيرٌ مِن الوَحدَةِ وَالوَحدَةُ خَيرٌ مِن جَليسِ السُّوءِ.

وَإملاءُ الخَيرِ خَيرٌ مِن السُّكوتِ وَالسُّكوتُ خَيرٌ مِن إملاءِ الشَّرِّ.

اى ابوذر، همنشين و دوست صالح بهتر از تنهايى است و تنهايى بهتر از همنشين بد است. اينكه انسان چيزى را بگويد و ديگران بنويسند بهتر از آن است كه سكوت كند و سكوت بهتر از اين است كه شرّ بگويد و ديگران آن را بنويسند.

بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٨٤

نور هدايت‌

اسلام دين اعتدال است و از جمله ادلّه حقّانيّت اسلام همين اعتدال است.

اغلب مردم يا اهل افراط هستند يا اهل تفريط. كسانى كه در راه اعتدال قدم برمى‌دارند فراوان نيستند، زيرا خطّ اعتدال مانند پل صراط است كه مى‌گويند از شمشير بُرنده‌تر و از مو نازك‌تر است. ازاين‌رو پيدا كردن آن هم آسان نيست و رهروان جادّه مستقيم اندكند. برخى در امور اجتماعى طرفدار اين مسأله‌اند كه انسان بايد خيلى اجتماعى باشد و بعضى صددرصد با اين نظريّه مخالفت مى‌ورزند و طرفدار انزوا هستند و مى‌گويند انسان در اجتماع آلوده مى‌شود و لذا تشويق به انزوا و گوشه‌گيرى مى‌كنند. برخى ارباب سير و سلوك براى تهذيب نفس و رسيدن به مقام لقاء اللّه و شهود، توصيه به انزوا و گوشه‌گيرى مى‌كنند.