انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٨ - بهترين بندگان خدا

مردمند و پيشواى مردم پيش از آنكه به تعليم مردم بپردازد بايد خود را تربيت كند. هر چه مقام انسان عظيم‌تر، لغزش‌هايش هم بزرگ‌تر است. هر كارى حسّاس‌تر باشد خطرهايش هم بيشتر است: «المُخلِصونَ فى خَطَرٍ عَظيمٍ» (مخلصان در خطر بزرگى‌اند)، تا چه رسد به غير مخلصان. وقتى كه جوان است هر گناهى كه رسيد انجام مى‌دهد و مى‌گويد در پيرى توبه مى‌كنم! اين تسويف و به تأخير انداختن، از حيله‌هاى شيطان و نفس است. يا به خود وعده مى‌دهد وقتى ماه رمضان آمد توبه مى‌كنم، در حالى كه اگر كسى به ميهمانى و ضيافت الهى مى‌رود بايد اوّل خود را شست‌وشو دهد و لباس تميز بر تن كند، آن‌گاه در ميهمانى آن شخص بزرگ قدم بگذارد، نه اينكه با لباس آلوده در آن شركت جويد.

از عالم بزرگوار، شيخ بهايى نقل شده است كه مردى بود به نام «توبه» كه غالباً به محاسبه نفس مى‌پرداخت. روزى در شصت سالگى وقتى گذشته عمر خود را محاسبه كرد ديد كه مجموع ايّام عمرش ٢١٥٠٠ روز است. گفت: اى واى بر من، اگر در ازاى هر روز يك گناه بيشتر نكرده باشم بيش از بيست و يك هزار گناه كرده‌ام، آيا مى‌خواهم خدا را با بيست و يك هزار گناه ملاقات كنم؟ در اين هنگام صيحه‌اى زد و بر زمين افتاد و جان به جان‌آفرين تسليم كرد. [١]

[١]. رجوع شود به: تفسير نمونه، ذيل آيات ٢٥- ٢٩ سوره حاقّه.