انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٣ - غيبت از بزرگترين گناهان

مى‌دانيم كه اسلام براى وحدت و يكپارچگى جامعه اسلامى و استحكام آن اهمّيّت فوق‌العاده‌اى قائل است و هر چيز به اين وحدت تحكيم بخشد مورد علاقه اسلام است و هر چيز آن را تضعيف كند منفور است و غيبت يكى از عوامل مهمّ تضعيف است.

از اينها گذشته «غيبت» بذر كينه و عدوات را در دل‌ها مى‌پاشد و گاه سرچشمه نزاع‌هاى خونين و كشتار مى‌شود. خلاصه اينكه اگر در اسلام غيبت يكى از بزرگ‌ترين گناهان كبيره شمرده شده به‌خاطر آثار سوءِ فردى و اجتماعى آن است.

در روايات اسلامى تعبيرات بسيار تكان‌دهنده‌اى در اين زمينه ديده مى‌شود، از جمله: پيامبر اعظم صلى الله عليه و آله در حديثى فرمود:

«دِرهَمُ رِباً يَأكُلُهُ الرَّجُلُ وَهُوَ يَعلَمُ أشَدُّ مِن سِتَّةٍ وَثَلاثِينَ زَنيَةٍ وَإنَّ أربى‌ الرّبا عِرضُ الرَّجُلِ المُسلِمِ‌

؛ درهمى كه انسان از ربا به دست مى‌آورَد، گناهش نزد خدا از سى‌و شش زنا بزرگ‌تر است و از هر زنا بالاتر آبروى مسلمان است». [١] اين مقايسه به خاطر آن است كه زنا هر اندازه قبيح و زشت است جنبه حقّ‌اللّه دارد، ولى رباخوارى و از آن بدتر ريختن آبروى مردم از طريق غيبت، يا غير آن، جنبه حقّ‌النّاس دارد.

در حديثى آمده است كه روزى پيامبر صلى الله عليه و آله با صداى بلند خطبه خواند و فرياد زد: «اى گروهى كه به زبان ايمان آورده‌ايد و نه با قلب، غيبت مسلمانان نكنيد و از عيب‌هاى پنهانى آنها جست‌وجو نكنيد، زيرا كسى‌كه درامور پنهانى برادر دينى خود جست‌وجو كند خداوند اسرار او را فاش مى‌سازد و در دل خانه رسوايش مى‌كند». [٢] و در حديث ديگرى آمده است كه خداوند به موسى وحى فرستاد: «كسى كه بميرد در حالى كه از غيبت توبه كرده باشد آخرين كسى است كه وارد بهشت مى‌شود و كسى كه بميرد در حالى كه اصرار بر آن داشته باشد اوّل كسى است كه‌

[١]. بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٢٢٢.

[٢]. همان، ص ٢١٤.