انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٣ - راه مستقيم هدايت

وجودمان نيست، يا سال به سال اخلاص كمتر شد حضور قلب در نماز كمتر شد، معلوم مى‌شود كه از صراط مستقيم منحرف شده‌ايم، يا اگر نسبت به دين خدا- چه در اصول و چه فروع- به علمم افزوده نشد روشن مى‌شود كه من راه خود را گم كرده‌ام.

پناه بر خدا كه انسان به هوى‌و هوس خود رنگ دين و وظيفه شرعى بزند. اين خيلى خطرناك است. بايد وقتى به نماز مى‌ايستيم با تمام وجود از خدا هدايت به راه راست و فزونى محبّتش را بخواهيم. اين افتخار است براى كسانى كه در مسير علوم دينى و روحانيت‌اند كه موضوع زندگى آنان چيزهايى است كه به آنان امكان مى‌دهد آگاهى خود را نسبت به دين افزايش دهند و محبّت خود را به خدا بيشتر كنند.

در اينجا دو سؤال پيش مى‌آيد: اوّل اينكه صراط مستقيم چيست؟ دوم اينكه چرا ما همواره درخواست هدايت به صراط مستقيم از خدا مى‌كنيم، مگر ما گمراهيم؟ وانگهى به‌فرض كه اين سخن از ما زيبنده باشد از پيامبر و امامان كه نمونه انسان كامل بودند چه معنى دارد؟

اوّل اينكه صراط مستقيم (راه راست)، راه پاكى و نيكى، راه عدل و داد و راه ايمان و عمل صالح است.

دوم اينكه در پاسخ مى‌گوييم: انسان در مسير هدايت هر لحظه بيم لغزش و انحراف درباره او مى‌رود، به همين دليل بايد خود را در اختيار پروردگار بگذارد و تقاضا كند كه او را بر راه راست ثابت نگاه دارد.

علاوه بر اين، هدايت همان پيمودن طريق تكامل است كه انسان تدريجاً مراحل نقصان را پشت سر بگذارد و به مراحل بالاتر برسد.

اين را نيز مى‌دانيم كه طريق تكامل نامحدود است و به سوى بى‌نهايت همچنان پيش مى‌رود.

بنابراين جاى تعجّب نيست كه حتّى پيامبران و امامان از خدا تقاضاى هدايت‌