نامه دوم به ابن عبّاس: «امّا بعد، من تو را شريك در امانتم (حكومت) قرار دادم و تو را صاحب اسرار خود ساختم. من از ميان خاندان و خويشاوندانم مطمئن‌تر از تو نيافتم به‌خاطر مساوات و يارى و اداءِ امانتى كه در تو سراغ داشتم، امّا تو همين كه ديدى زمان بر پسر عمويت سخت گرفته و دشمن در نبرد محكم ايستاده، امانت در ميان مردم خوار و بى‌مقدار شده و اين امّت اختيار را از دست داده و حمايت‌كننده‌اى نمى‌يابد پيمانت را نسبت به پسرعمويت دگرگون ساختى و همراه ديگران مفارقت جستى، با كسانى كه دست از ياريش كشيدند همصدا شدى و با خائنان نسبت به او خيانت ورزيدى.

نه پسرعمويت را يارى كردى و نه حقّ امانت را ادا كردى. گويا تو جهاد خود را به‌خاطر خدا انجام نداده‌اى. گويا حجّت و بيّنه‌اى از طرف پروردگارت دريافت نداشته‌اى. و گويا تو با اين امّت براى تجاوز و غصب دنيايشان، حيله و نيرنگ به‌كار مى‌بردى و مقصدت اين بود كه اينها را بفريبى و غنايمشان را در اختيار گيرى. پس آن‌گاه كه امكان تشديد خيانت به امّت را پيدا كردى تسريع كردى و با عجله به جان بيت‌المال آنها افتادى و آنچه در قدرت داشتى از اموالشان كه براى زنان بيوه و ايتامشان نگهدارى مى‌شد ربودى، همانند گرگ گرسنه‌اى كه گوسفند زخمى واستخوان شكسته‌اى را بربايد. سپس آن را با سينه‌اى گشاده و دلى خوش به‌سوى حجاز حمل كردى، بى‌آنكه در اين كار احساس گناه كنى، بى‌پدر باد دشمنت گويا ميراث پدر و مادرت را به‌سرعت به خانه خود حمل مى‌كردى. سبحان اللّه، آيا به معاد ايمان ندارى؟ از بررسى دقيق و سختگيرى حساب در روز قيامت نمى‌ترسى؟ اى كسى كه در پيش ما از خردمندان به شمار مى‌آمدى، چگونه خوردنى و آشاميدنى را در دهان فرو مى‌بردى در حالى كه مى‌دانى حرام مى‌خورى و حرام مى‌آشامى؟ چگونه با اموال ايتام و مساكين و مؤمنان و مجاهدان راه خدا، كنيز مى‌خرى و زنان را به همسرى مى‌گيرى؟ (در حالى كه مى‌دانى) اين اموال را خداوند به آنان اختصاص داده و با