انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٤ - راه جلب محبّت خدا و مردم

ولى از بدبخت‌ترين مردم دنيا هستند. پيوسته در اضطرابند كه مبادا ديگران از آنها بگيرند. هميشه در رنج و عذابند. بعضى چندان چيزى از مال دنيا ندارند، ولى غنى‌ترينِ مردمانند. البتّه مقصود از زهد اين نيست كه هيچ نداشته باشد، بلكه مراد اين است كه وابسته و دلبسته به دنيا نباشد.

آن‌گاه ابوسعيد خدرى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند كه روز قيامت اقوامى را مى‌آورند كه به اينها امر مى‌شود به جهنّم بروند، در حالى كه براى آنان حسناتى مانند كوه‌هاست. راوى مى‌پرسد آيا اينها نماز هم مى‌خواندند؟ فرمود: «آرى، نماز مى‌خواندند و روزه مى‌گرفتند و به مستحبّات مى‌پرداختند و حتّى بخشى از شب بيدار بودند و نماز شب مى‌خواندند (اصحاب تعجّب كردند چه چيزى باعث شده جهنّمى شوند؟) گرفتاريشان اين بود كه وقتى امرى از امور دنيا پيش مى‌آمد ملاحظه حلال و حرام آن را نمى‌كردند و بر سر آن مى‌پريدند».

«وَثَبُوا عَلَيهِ»

تعبير بسيار پرمعنايى است. يعنى مثل حيوانى كه طمعه‌اى ببيند خودش را روى آن مى‌اندازد، اينان در مورد دنيا همين كار را مى‌كردند.

انسان هرچه در آيات و روايات و زندگى خودش و مردم و در تاريخ بشر بيشتر دقّت مى‌كند به حقيقت حديث

«حُبُّ الدُّنيا رَأسُ كُلّ خَطيئَةٍ» [١]

آشناتر مى‌شود.

«حبّ دنيا» معناى وسيعى دارد كه دنيا فقط اموال و ثروت نيست. گاه انسان براى حبّ مقام، حبّ زن و هزاران حبّ ديگر سقوط مى‌كند و به جهنّم مى‌رود.

خون‌هايى كه در نقاط مختلف جهان ريخته مى‌شود و اين‌همه غارت‌ها، سرچشمه‌اش حبّ دنياست. اين روزها به‌قدرى مسأله واضح شده كه مخفى هم نمى‌كنند. وقتى مى‌پرسند چرا اين‌همه جنايت مى‌كنيد؟ مى‌گويند در آنجا منافعى داريم. براى منافع خودشان هزاران جنايت و خيانت مى‌كنند.

حالا اين جنايتكاران به صراحت مى‌گويند، امّا اگر از برخى مقدّس‌نماها

[١]. كافى، ج ٢، ص ١٣١، ح ١١.