زندگى كارآئى ندارد، زيرا بدون روشنائى امكان وصول به مقصد غيرممكن است. قرآن است كه نور هدايت و چراغ تاريكى‌ها است، و چه جالب اين مطلب را امام به حق ناطق، صادق اهل‌بيت عليهم‌السّلام مى‌فرمايد:

«انّ القرآن فيه مَنار الهُدى و مصابيح الدُّجى، فَلْيَجُلْ جال بَصَرَه و يفتَح للضياء نَظَره، فَانّ التفكّر حياة قلب البصير كما يمشى المستنير فى الظلمات بالنور» [١]:

«اين قرآن راهنماى هدايت و چراغ شب تاريك است، پس جولان دهد صاحب‌نظر چشم بصيرت خود را در آن و بگشايد نظر باطنى خود را براى استفاده از نور آن، زيرا كه تفكّر زندگى و حيات دلِ بينا است، چنانچه در ظلمات و تاريكى‌ها به نور استعانت كنند، در ظلمات جهل و تاريكيهاى ظلالت به نور هدايت قرآن بايد هدايت جست».

قرآن عهد و پيمان الهى با بندگان خود است و نيكوست كه هر روز انسان با خواندن آن تجديد عهد و ميثاق با خداى خود كند، در روايت هم آمده كه امام صادق (عليه السلام) فرمودند:

«القرآن عهد اللّه الى خلقه فقد ينبغى للمرء المسلم ان ينظُرَ فى عهده و انْ يَقْرَأ منه فى كلّ يوم خمسين آية»:

«قرآن عهد خداوند به سوى بندگان او است، سزاوار است، براى مسلمان كه در عهد خود نظر كند، و در هر روز ٥٠ آيه از آن را تلاوت كند». [٢]

در حديثى ديگر از امام سجاد (عليه السلام) آمده است:

«آيات القرآن خزائن فكلّما فتِحتْ خزينةٌ ينبغى لك ان تنظر ما فيها»:

«آيات قرآن گنجينه‌هائى است كه هرگاه گنجينه‌اى باز شد سزاوار است آنچه در آن است دقت و نظر كنى» [٣] اگر انسان به گنجى رسد بسيار دقت مى‌كند و خوب بررسى مى‌نمايد تا كمال استفاده را از آن‌

[١]. كافى، جلد ٢، كتاب فضل القرآن، حديث ٥.

[٢]. كافى، جلد ٢، كتاب فضل القرآن، باب فى قراءته، حديث ١ و ٢.

[٣]. كافى، جلد ٢، كتاب فضل القرآن، باب فى قراءته، حديث ١ و ٢.