به جانش آتش شهوت برافروخت‌		كه اين آتش هزاران خانمان سوخت‌
دلش در دام زلف آن گل‌اندام‌		مسخّر شد چو مرغ خسته در دام‌
شده شيرى شكار آهوى چشم‌		معاذ اللّه ز دست شهوت و خشم‌
بسا دل كز نگاهى رفته از دست‌		سپر لطف حق است از تير اين شصت‌
نگاه ديده جان‌ها داده بر باد		ز جور ديده دلها گشته ناشاد
غرض مرغ خرد صيد هوس گشت‌		عجب عنقاى جان صيد مگس گشت‌
دلش شد پاى‌بند آن پرى‌چهر		تعالى اللّه چه زنجيرى بود مهر
بداد از كف همه دين و دلش را		كه سوزد برق شهوت حاصلش را
چه حاجات زن غمديده بشنيد		به پاسخ با نويد و وجد و اميد
بگفت: اى جان اگر كامم برآرى‌		ترا بخشم هر آن حاجت كه دارى‌
بگفتا: شرمى از منعم خدا را		بگفت: ايزد ببخشد جرم ما را
بگفت: از شرع و آئين ياد كن ياد		بگفت: اين دل بوصلت شاد كن شاد
بگفت: از راه شيطان باز شو باز		بگفت: اى نازنين كم ناز شو ناز
بگفتا: پند قرآن گوش كن گوش‌		بگفت: از جام غفران نوش كن نوش‌
بگفت: از آب چشمانم بينديش‌		بگفت: آتش مزن بر اين دل ريش‌
بگفت: آهنگرا آهندلى چند؟		بترس از آتش قهر خداوند
صفا كن دامن پاكم به يزدان‌		گناه آلوده شهوت مگردان‌
جوانمردا جوانمردى كن امروز		بكُش نفس، آتش عصيان ميفروز
جوابش داد كى ماه گل اندام‌		گنه را توبه عذر آمد سرانجام‌
به آب توبه چشم اى يار مهوش‌		نشاند شعله صد دوزخ آتش‌
چو ديد از پند و استعفاف و زارى‌		نپوشيد خيره چشم از نابكارى‌
زن از بيم هلاك كودكانش‌		مهيا شد وليك افسرده جانش‌
بگفتا: حاضرم ليكن بدين عهد		كه در خلوت تو با من گسترى مهد