اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١ - ١٣- روح قناعت
و به همين معنا اشاره دارد كلام رسول گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله)
«تحفة المؤمن في الدنيا الفقر»:
«هديه مؤمن در دنيا فقر است».
در روايت است كه خداوند روز قيامت به چنين افراد به ظاهر فقير مىفرمايد: اى بنده من دنيا را به تو ندادم نه از اين جهت بود كه دنيا به تو حيف بود؛ بلكه از آن بود كه تو به دنيا حيف بودى، گاهى هم كه دعاى تو را اجابت نمىكردم، براى اين بود كه دوست داشتم ناله تو را بشنوم، و از ناله و توجه تو به خود خشنود و مسرور گردم.
|
دنيات ندادم نه از خوارى تست |
كونين فداى يك نفس زارى تست |
|
|
هر چند دعا كنى اجابت نكنم |
زيرا كه مرا محبت زارى تست |
اگر بگوئيم حقيقى را خداوند بارى تعالى به چنين پرهيزكارانى در اثر قناعت عطا فرموده سخن به گزاف نگفتهايم.
|
اگرت سلطنت فقر ببخشند ايدل |
كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهى |
|
|
خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاى |
دست قدرت نگر و منصب صاحبخانى |
پرهيزكاران در اثر تعالى روح در برابر كسى كه آنها را فقير انگاشته، و مالى بخواهد بخشد با حالتى متكبّرانه برخورد مىكنند. در روايتى آمده كه حضرت على (عليه السلام) به حضرت خضر (عليه السلام) رسيده از ايشان سؤال فرمودند: «بهترين اعمال چيست»؟ گفت: «بذل اغنياء بر فقراء و كمك كردن به آنها، براى رضاى خدا»، مولى فرمودند: «از آن بهتر ناز و تكبّر فقراء است بر اغنياء به خاطر وثوق و اطمينانى كه به خدا دارند»، خضر (عليه السلام) در جواب گفت: «اين كلامى است كه بايد با نور بر صفحه رخسار حور نوشت».