اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٧ - زيربناى علم اخلاق

ز خوى عفّت آن مردان آگاه‌

رهانيدند جان از نفس بدخواه‌

برون كردند ياد شهوت از دل‌

نبودند از فريب نفس غافل‌

به عفّت مرغ زيرك رسته از دام‌

كه شهوت را هلاك آمد سرانجام‌

به عفّت دست شهوت مى‌توان بست‌

ز كيد نفس و مكر آسمان رست‌

به عفت نه چو آن پرهيزكاران‌

قدم در بارگاه شهر ياران‌

بدين خو نفس سركش رام سازى‌

عَلَم بر عرش ايمان برفرازى‌

بدين خو مرغ جان نغمه پرداز

به گلزار تجرّد كرد پرواز

تو نيز اى جان چون آن زيبا جمالان‌

به كوه معرفت رعنا غزالان‌

برون آى از سراى تنگ اوهام‌

به عفّت نه به راه معرفت گام‌

شنيدستم زنى صاحب جمالى‌

فقيرى بى نوا در قحط سالى‌

به دامان كودكانى داشت مضطّر

كه نانشان بود آب از ديده تر

ز بهر كودكان با فكر و تشويش‌

روان شد بر در همسايه خويش‌

مگر همسايه‌اش آهنگر راد

ببخشد قوت و از غم گردد آزاد

كزان دارا برآيد آرزويش‌

شود نان يتيمان آبرويش‌

قضا را چشم آن همسايه ناگاه‌

بهنگام حديث افتاد بر ماه‌

چو آهنگر به رخسارش نظر كرد

طمع بر حُسن آن رشك‌ [١] قمر كرد