داشت كه سقّاها كه عبور مى‌كردند ايستاده و گوش فرا مى‌دادند و امام باقر (عليه السلام) هم وقتى در شب قرآن تلاوت مى‌كردند، صدا را بلند كرده به طورى كه افراد ايستاده و گوش مى‌كردند. [١]

ب- ادب باطنى: از قرآن كريم مى‌توان استفاده كرد كه مراعات ادب باطنى در خواندن كتابى نشانه ايمان به آن كتاب است، زيرا در مورد مؤمنين اهل كتاب چنين گويد: (الَّذِينَ آتَيْنَاهُمْ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُوْلَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ) [٢]: «كسانى كه به آنها كتاب داديم (يعنى يهود و نصارى كه به آنها تورات و انجيل داديم» و حق خواندنش را به جاى آوردند آنها مؤمنين به آن كتابند» و بديهى است كه بدون ادب باطنى حق خواندن، اداء نخواهد شد.

در جاى ديگر مى‌فرمايد:

(اللهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتَاباً مُّتَشَابِهاً مَّثَانِىَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ)

: «خداوند نازل كرد بهترين قول را به صورت كتابى كه اجزاى آن متشابهند، و هيچگونه تناقضى بين آنها نيست، كتابى كه بعضى قصّه‌ها و اخبار و احكام و مواعظ آن مكرّر است و پوستها (و دلهاى) كسانى كه خوف از خدا دارند از اين كتاب مى‌لرزد». [٣]

امام صادق (عليه السلام) وقتى قرآن را به دست مى‌گرفتند قبل از خواندن آن دعاهائى مى‌خواندند از جمله مى‌فرمودند: «خدايا، نظر مرا در قرآن عبادت و قرائت و خواندن در آن را فكر، و فكر مرا در آن عبرت قرار ده، و مرا از جمله كسانى قرار ده، كه از

[١]. الوسائل، جلد ٤، صفحه ٩- ٨٥٨.

[٢]. البقرة، آيه ١٢١.

[٣]. الزمر، آيه ٢٣، مَثانى را مرحوم علامه طباطبائى در تفسير الميزان، شخص ثور جلد چند؟ جمع مُثنية به معنى معطوف گرفته‌اند زيرا بعضى آيات بر بعضى ديگر منعطف و بعضى در روشن كردن و تفسير بعض ديگر دخيل است و مرحوم طبرسى در مجمع البيان در وجه نامگذارى قرآن به مثانى گفته زيرا قصص و اخبار و احكام و مواعظ آن مُثَنّى (مكرّر) مى‌شود و همچنين در تلاوت اگر مكرر شود خستگى نمى‌آورد.