پس با وجود اين عذابها و عقوبت‌ها كه حقيقتش بر ما پوشيده است، اهل معرفت حق دارند، با خواندن قرآن و اين آيات عذاب پير شوند، و عجب است كه ما مى‌خوانيم ولى هيچ تغييرى در حالمان پيدا نمى‌شود، گويا قلوب ما از سنگ هم سخت‌تر شده است! (كالحِجارَةِ او اشدّ قَسْوة) [١].

مرحوم خوئى در منهاج البراعة [٢] در ذيل اين فقره از آيه آورده كه خطمشى قرائت كنندگان قرآن را مشخص مى‌كند.

١- امام صادق (عليه السلام) فرمودند:

«ينبغى للعبد اذا صلّى ان يُرتّل فى قرائته فاذا مَرّ بآية فيها ذكر الجنّة و ذكر النار سأل الله الجنة و تَعَوّذ بالله مِنَ النار و اذا مَرّ بِيا ايّها الناس و يا ايها الذين آمنوا يقول لبّيك ربّنا»:

«سزاوار است براى عبدى كه در مقابل مولاى خود به نماز مى‌ايستد، ترتيل را در قرائت آيات رعايت كند و وقتى مرور به آيه‌اى كرد كه در آن ذكر بهشت و ذكر آتش است، از خدا بهشت را طلب كند و پناه به خدا برد از آتش و وقتى «يا ايها الناس و يا ايها الذين آمنوا» را قرائت كرد بگويد لبيك ربّنا».

٢- روايت دوم تقريباً به همين مضمون از امام صادق (عليه السلام) است: «سزاوار است براى كسى كه قرآن مى‌خواند وقتى به آيه‌اى كه در آن طلب و درخواست يا ترس و خوف است رسيد، طلب كند، در آن وقت بهترين چيزى را كه اميد دارد، و طلب كند عافيت و رهائى از آتش و عذاب را».

٣- زُهرى در حديثى گويد:

«كان على بن الحسين (عليه السلام) اذا قَرَءَ مالك «ملك» يوم الدين يُكرّرها حتّى كاد انْ يموت»:

«امام سجاد (عليه السلام) وقتى در نماز به (مالك يوم الدين) مى‌رسيد آنقدر تكرار مى‌كرد به طورى كه نزديك بود جان از بدنش مفارقت كند».

[١]. سوره بقره، آيه ٧٤.

[٢]. منهاج البراعة، جلد ١٢، صفحه ١٢٦، دو حديث اول را از طريق صاحب وسائل و سومى را از طريق كلينى نقل كرده است.