خودش با دست خود براى رضاى خدا آب براى آنها كشيد، و همين عمل بسيار كوچك موجب شد، تا صاحب همسرى چون دختر شعيب پيامبر (عليه السلام) و خانه و كاشانه‌اى شود، و از همه مهمتر در محضر شعيب پيامبر (عليه السلام) كه پيامبر مدين بود، درس نبوت فرا گيرد.

نمونه ديگر «طوعه» است، طوعه آن زن بزرگوارى است كه وقتى همه درها به روى مسلم بن عقيل (عليه السلام)، آن مظلوم، آن نماينده حجّت خدا حسين بن على (عليه السلام) بسته مى‌شود، درب خانه او به روى باز مى‌گردد و به او پناه مى‌دهد، وقتى حضرت مسلم (عليه السلام) وارد كوفه شد، گذشته از مردان با شخصيت زنان بزرگى هم بودند ولى تاريخ نام طوعه را بر صفحات زرين خود به يادگار گذارده است، آرى نام طوعه در تاريخ كوفه و كربلا به ياد دارد، همه ساله در منابر نام اين زن برده مى‌شود و از او به نيكى ياد مى‌كنند، فقط براى اينكه شبى مسلم سرگردان را پناه داد. بارى هر عمل خيرى اگرچه بسيار كوچك باشد، باارزش و داراى جايگاه بلندى خواهد بود، و در اين بازارا و تجارتخانه دنيا هرگز كَم نخواهد شد.

مرحوم الهى واله در ذيل اين فراز (صبروا اياماً قصيره اعقبتهم راحة طويلة) چنين مى‌سرايد:

جزاى صبر آنان يك دو روزى‌		بيامد راحت جاويد روزى‌
دو روزى صبر از اين لذات بايد		كه در پى راحت جاويدت آيد
شتابد چرخ افسونگر تو مشتاب‌		به صبر از لذت اكنون روى برتاب‌
در اقليم روان آسايش جان‌		رهين ترك شهوتهاست ميدان‌