قرآن مى‌فرمايد: «ولو انَّما ما فى الارض من شَجَرَة اقْلامٌ والبحرُ يَمُدّه مِنْ بَعْده سَبْعُةُ ابْحُر ما نَفِدَتْ كلماتُ اللهِ انّ اللهَ عَزِيْرُ حكيم» [١]: «اگر آنچه روى زمين از درختان است قلم شوند و دريا براى آن مركب گردد و هفت دريا به آن افزوده شود، اينها همه تمام مى‌شود، اما كلمات خدا پايان نمى‌گيرد، خداوند عزيز و حكيم است».

در اين آيه (كلمات الله) را به معنى علم و دانش پروردگار [٢] گرفته‌اند و اشاره به عظمت علم الهى است، اگر تمام علوم را كه در متن كتب در كتابخانه‌ها جمع شده، شايد بيش از استخر كوچكى جوهر براى نوشتن آن مصرف نشده باشد، حال ببينيد استخر كوچكى كجا و هفت دريا كجا!

در مقابل عظمت جهان و اين عالم پهناور ما بسيار كوچكيم. استاد مى‌فرمودند: روزى محاسبه مى‌كردم آن سفينه فضايى كه در مدت سه روزه به كره ماه رسيد، اگر بخواهد به كرات ديگر منظومه رود، بعضى ١١ ماه و بعضى ٦٠ سال و بعضى ٣٠٠ سال به بالا طول مى‌كشد، اينها همسايه‌هاى زمين هستند، اگر بخواهيم به اولين ستاره خارج منظومه برسيم كه ٤٨ ماه نورى با ما فاصله دارد، و نور آن ٤ سال در راه است تا به زمين برسد بعضى از آنها يك ميليون و پانصد هزار سال (١٥٠٠٠٠٠) طول مى‌كشد راستى چه عظمتى و چه شوكتى؟!!

در آداب نماز شب نوشته‌اند: «نمازگزار پس از بيدار شدن و قبل از وضو نگاه به آسمان كند و ٦ آيه از اواخر سوره آل عمران را بخواند: «انّ فِى خَلقِ السَّمواتِ والارضِ وَاختلافِ اللَّيلِ و النَّهارِ لِآيات لِاولىِ الالبابِ ... وَ يَتَفَكَّروُنَ فى‌

[١]. سوره لقمان، آيه ٢٧.

[٢]. رجوع شود به تفسير نمونه، جلد ١٧، صفحه ٧٦.