مواعظ تو در قرآن مُتَّعظ و پندآموز، و از معاصى تو اجتناب كنم، و در موقع خواندن آن بر گوشم مُهر مَزَن، و بر چشمم پرده ميفكن، و قرائت مرا قرائت و خواندن بدون تدبّر قرار مده؛ بلكه چنان قرارم ده كه در آيات و احكام آن تدبّر كنم، و گيرنده شرايع دين تو باشم، و نظر مرا در آن نظر غفلت و تلاوت مرا تلاوتى بيهوده قرار مده، كه تو رئوف و رحيم هستى». [١]

از كلمات ديگر امام صادق (عليه السلام) اين است كه فرمود: كسى كه قرآن را بخواند، و خاضع براى خدا نشود، و قلب او رقيق نگردد، و لباس حزن و ترس در درونش نپوشد، پس عظمت خداوندى را سبك شمرده است .... پس نظر كن چگونه كتاب پروردگارت و منشور ولايتت را تلاوت مى‌كنى، و چگونه به اوامر و نواهى او جواب مى‌گوئى، و چگونه امتثال حدود او مى‌كنى ... و نزد وعده‌ها (و احسانها) و وعيدها (و عذابهاى وعده داده شده) توقف كن، و در مثالها و مواعظ او تفكّر كن‌

«وَ احْذَر انْ تَقَع مِنْ اقامتِك حروفَه فى اضاعَةِ حدودِه»

يعنى بترس از اينكه حروف قرآن را بپاى دارى و در حفظ و خواندن آن كوشا باشى، ولى حدود (و اوامر و نواهى) او را ضايع كنى، و به عبارت ساده‌تر، به الفاظ بپردازى و با الفاظ معانى را ضايع كنى. و در خواندن و حفظ الفاظ تلاش مى‌نمائى، و در تعلّم مفاهيم تعلّل ميورزى. [٢]

در روايتى ديگر امام صادق (عليه السلام) فرمودند:

«انّ القرآن نَزَلَ بالحزّن فاقرؤوه بالحزن»:

«همانا قرآن با حُزن نازل شد پس آن را با حزن قرائت كنيد». [٣]

در احاديث آمده كه: حَفصْ گفت: «نديدم احدى را كه در خوف از خدا و در اميدوارى به او محكمتر از موسى بن جعفر (عليه السلام) باشد، او قرائتش با حزن و

اندوه بود، و در هنگام خواندن، گويا انسانى را مخاطب قرار داده است». [٤]

[١]. بحارالانوار، جلد ٩٢، صفحه ٢٠٧ از كتاب «مصباح الانوار»؛ الحياة، جلد ٢، صفحه ١٦٠.

[٢]. بحارالانوار، جلد ٨٥، صفحه ٤٣.

[٣]. وسائل، جلد ٤، صفحه ٨٥٧.

[٤]. وسائل، جلد ٤، صفحه ٨٥٧.