در بحث ما هم كسى كه زبانش سركشى مى‌كند و رام نمى‌شود، بايد به عاقبت و سرانجام عدم رام كردن زبانش بنگرد و متوجه مضرات دنيوى و عقاب‌هاى اخروى آن باشد و باور كند كه به اين مضرات و عقاب‌ها منتهى مى‌شود، اگر چنين شد محال است زبانش را كه همچون اسب وحشى و چموشى است در ميان آبروهاى انسان‌هاى آبرومند جامعه بدون لجام رها كند، تا عرض و آبروى افراد را زير سُمّ‌هاى آن پايمال كند، همچنان كه محال است آتشى را بر زبان گذارد.

يكى‌دان زان فضيلت‌هاى بسيار		كه آنان راست دايم صدق گفتار
نخستين وصف‌خوبان راستگوئيست‌		نكو بشنو كه‌اين وصف نكوئيست‌
كسى راكاين نكويى‌درزبان است‌		زهر نيكويى‌اندر وى نشان است‌
هرآن‌كس راكه باشد صدق گفتار		در او يابى صفات نيك بسيار
دلى كز عشق روشن آفتاب است‌		فروغش بر زبان صدق و صوابست‌
هرآن نقشى درون دل نهانست‌		بر آن آئينه روشن زبان است‌
چو مرغ حق سرايد داستانى‌		سرآيد نغمه‌هاى آسمانى‌
زگل راند سخن مرغ شباهنگ‌		به‌دانش لب گشايد مرد فرهنگ‌
به‌خاطرهركه رامهربتان است‌		زحسن دلبرانش داستان‌است‌
همان پاكيزگان كز صفحه دل‌		به غيرازنقش حق كردندباطل‌
سخن ازحسن آن رخسار گويند		ازآن صدق است هرگفتار گويند
چومرغانى كه دايم حق‌سرايند		به گوش هوشياران خوش نوايند
تو دانى قصه عشاق چون است‌		كه از هرگفته تأثيرش فزونست‌
سخن چون منطق عاشق سرايد		چو آه بيدلان از دل برآيد
هرآن حرفى شداز دل برزبانى‌		نشيند همچو تيرى بر نشانى‌

***