جنت و اهل آن و دوزخ و ساكنان آن را نظاره‌گر باشد، اگر اين بصيرت حال شد، همان گونه كه آتش را در دهان نمى‌گذارد، خوردن مال يتيم را هم جائز نمى‌شمرد، زيرا چنان‌كه از قرآن استفاده مى‌شود، مال يتيم خوردن مثل آتش خوردن است، «انّ الذين يأكلونَ اموال اليتامى ظُلْماً انّما ياكُلون فى بطونهم ناراً وسَيَصْلونَ سعيرا» [١] «محققاً كسانى كه اموال يتيمان را به ظلم و به غير حق مى‌خورند (دخل و تصرف مى‌كنند) جز اين نيست كه در شكم‌هاى خود آتش داخل مى‌كنند و به زودى به آتش انداخته مى‌شوند».

همچنين خداوند متعال درباره علماء يهودى كه با اخذ رشوه كلمات حق را در تورات بدل كرده و كتمان مى‌كنند، مى‌فرمايد: «اوُلئك ما يَأكلُونَ فى بُطونِهم الّا النّار»؛ [٢] «آنها جاى نمى‌دهند در شكم‌هاى خود الّا آتش را».

آرى اگر بصيرت آمده حقايق اشيا براى بصير آشكار شده تا جايى كه مولى على (عليه السلام) درباره خود مى‌فرمايد: «لَو كُشِفَ الغِطاءُ ما ازْدَدْتُ يَقينا»؛ اگر پرده‌ها كنار رود (ذره‌اى) به يقين من افزوده نمى‌شود.

در ماده يقين سفينة البحار [٣] اسحق بن عمار از امام صادق (عليه السلام) روايت كرده كه حضرت فرمودند «پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله) نماز صبح را با مردم اقامه كردند [٤] سپس نظر كردند، به جوانى كه در حال چُرت زدن بود، و سرش به طرف پايين متمايل مى‌شد، رنگى زرد و جسمى نحيف و چشمانى گود رفته داشت، پيامبر از او پرسيدند:

كيف اصبحت يا فلان‌

(چگونه صبح كردى) گفت:

«اصبحت يا رسول الله موقِناً»

(اى‌

[١]. سوره نسا، آيه ١٠.

[٢]. سوره بقره ١٧٤ و سفينة البحار، جلد ١ ماده يقين.

[٣]. سفينة البحار، جلد ٢، چاپ انتشارات فراهانى، صفحه ٧٣٣.

[٤]. در نسخه كافى به نماز صبح تصريح دارد: ان رسول الله صلى الله عليه و آله صلّى بالنّاس الصبح ...» (رسول خدا نماز صبح را با مردم گزاردند) (نقل از شرح خوئى ذيل همين فراز).