افراشته، در اثر ظلم‌ها و زورگويى‌ها هرگز منعطف و خميده نمى‌شود. ما كه در عالم به ظاهر انسان‌هائيم و چنينيم در عالم نباتات و گياهان همچنين است. درختانى كه هميشه همبازى طوفانهاى وحشى بيابانى بوده و در صخره‌هاى كم آب كوه‌ها دور از دسترس باغبان‌ها رشد كرده‌اند، مقاومتشان بيشتر از درختانى است كه همبازى نسيم‌هاى ملايم بوده و در كنار جويباران و درون باغ‌ها در حصار ديوارها به رشد خود ادامه مى‌داده‌اند، حتى شعله آتش چوب‌هاى درختان بيابانى افروخته‌تر و خاموشى آنها ديرتر از چوبهاى درختانى است كه در كنار آب و زير نظر باغبان رويئده‌اند.

فكر مكن اين سخنان را من مى‌گويم كه من كيستم؟ تا در برابر استادم على (عليه السلام) و كتابش نهج‌البلاغه زانو نزده بودم، هيچ بودم، چه رسد به اين كه سخنى گويم، وليكن حال كه در نزد اين استاد كل از اين كتاب بهره بردم، چنين مى‌گويم و ان هم به عنوان وسيله‌اى براى انتقال درس استادم، استادى كه تا خون در سراسر و رگ‌هاى بدنم جريان دارد بنده اويم، چرا نباشم كه خودش در درس به من فرمود: «مَنْ عَلَّمَنِى حَرْفاً فقد صَيَّرَنِى عَبْداً»: «هركس به من حرفى بياموزد مرا عبد و بنده خود كرده» من چه مى‌گويم كه بزرگ‌تر از ما محو آن استاد كل شده‌اند.

تعريف على به گفتگو ممكن نيست‌

گنجايش بحر در سبو ممكن نيست‌

پس اى گوينده خموش كه سنگين‌تر است.

مولى در نامه به عثمان بن حنيف كه از طرف آن حضرت حاكم بصره بود، نوشتند:

«الا وانّ الشّجرة البَريّة اصْلَبُ عَوداً والرّوائعَ الخَضِرَةَ ارَقَّ جُلوُداً والنَّباتاتُ البَدَويّة اقْوى وَقُوداً و ابْطَأَ خَموُدا». [١]

[١]. نامه ٤٥ نهج‌البلاغه فيض الاسلام و صبحى صالح.