در آيه ٢٦١ بقره در مورد انفاق مى‌فرمايد: «كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى‌كنند، همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند، كه در هر خوشه يكصد دانه باشد و، خداوند آن را براى هر كس بخواهد (و شايستگى داشته باشد) دو يا چند برابر مى‌كند و خدا (از نظر قدرت و رحمت) وسيع و (به همه چيز) آگاه است‌

«كَمَثلِ حَبّة انْبَتَتْ سبعَ سنابِلَ فى كلِّ سُنبلَة مأةُ حَبّة»

بعضى فكر مى‌كنند اين فرض در خارج امكان ندارد، كه يك دانه ٧٠٠ دانه شود، و لذا بعضى گفته‌اند: شايد ارزن مراد باشد، نه گندم؛ ولى جالب توجه اين است كه در چند سال قبل كه سال پربارانى بود، در مطبوعات اين خبر انتشار يافت كه نواحى شهرستان بوشهر در پاره‌اى از مزارع بوته‌هاى گندمى بسيار بلند و پرخوشه ديده شد، كه گاهى در يك بوته در حدود ٤٠٠٠ دانه گندم وجود داشت، و اين خود مى‌رساند كه تشبيه قرآن يك تشبيه كاملا واقعى است». [١]

پس اى برادرم نيّت و همّ خود را آخرت قرار ده كه اگر چنين كردى دنيا هم به تو روى آرد، و سعى خود را در راه دنيا به خاطر دنيا صرف مكن، كه به هدف نخواهى رسيد. در حديثى از پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله) اين مطلب آمده است:

«مَنْ كانَتْ نِيّتُه الدنيا فَرَّق الله عليه امره و جعل الفقر بين عينيه و لم ياته من الدنيا الّا ما كتب له و مَنْ كانت نيّته الآخرة جمع اللّه شمله و جعل غناه فى قلبه و اتَتْه الدنيا و هى راغمةٌ»:

«كسى كه نيّت و هدفش دنيا باشد، خداوند كار او را پريشان كرده، و (وى را در سرگردانى رها مى‌كند) و فقر را در بين دو چشمش قرار مى‌دهد (به نحوى كه اگر به ظاهر وضع خوبى هم دارد ولى به خاطر نيّتش خود را فقير مى‌پندارد، و لذا حرص مى‌زند) و از دنيا به قدرى‌

كه براى او مقرّر شده، به او مى‌رسد، و كسى كه نيّت (و سعيش) آخرت باشد خداوند پراكندگى‌هاى او را جمع كرده، و غنا را در قلب او

[١]. تفسير نمونه، جلد ٢، صفحه ٢٣٥.