عمل صالح ميوه ايمان است، چنانكه اين تعبير (الذين آمنوا و عملوا الصالحات) بسيار در قرآن ديده مى‌شود، لوازم و ابزار زندگى در آن جهان عمل صالح است، يعنى انجام مسؤوليتهائى كه خداوند متعال در هر شرايطى بر دوش انسان گذارده است، ابزار زندگى اين دنيا در اين دنيا فراهم مى‌شود، ولى از آخرت در همين دنيا آن روز، روز حساب است نه عمل و امروز روز عمل است نه حساب، كافرين هم مى‌دانند آن عالم، عالَم عمل نيست، لذا مى‌گويند خدايا ما را به دنيائى كه بوديم فرست، تا عمل صالح بجاى آوريم، ولى با جواب «كَلّا» روبرو مى‌شوند، و به آنها جواب رد داده مى‌شود، آرى‌ «اليوم عمل و لا حساب وغداً حسابٌ و لا عمل» اين اعمال صالح مصالح ساختمانى آن قصور و وسائل آسايش آن بهشت‌ها است، بايد از رهگذر دنيا ساختمان آخرت را ساخت (الدنيا مزرعة الاخرة) و از اين روى مولى على (عليه السلام) در نامه‌اى خطاب به فرزند خود مى‌فرمايد: (اصْلِح مَثْواك) اصلاح خانه آخرت كن، يعنى الان بايد آخرت خود را اصلاح كنى محافظت بر عمل صالح پشت شيطان را شكسته و دست او را از انسان قطع مى‌كند، اين را پيامبر گرامى اسلام (صلى الله عليه وآله) در ضمن حديثى فرمودند:

«المُؤازرة على العمل الصالح يقطع دابره»:

«محافظت و استدامه بر عمل صالح پشت شيطان را مى‌شكند». [١]

عمل صالح دائره وسيعى دارد كه از پوسته هندوانه از بين راه برداشتن براى اينكه انسانى بر زمين نخورد را مى‌گيرد تا شهادت در راه خدا و يارى ستمديده و پوشاندن برهنه و احترام عالم، البته عمل صالحى مفيد است كه با خلوص نيت تحقق يابد، كه خلوص لُبّ و مغز عمل است، عمل بدون اخلاص مانند گردوى بى‌مغز است‌

فكر مى‌كنى بهشتى براى خود ساختى ولى آنجا كه مى‌روى مى‌بينى‌

______________________________

(١). اصول كافى، جلد ٤، ص ٦٢.