٢. زبان براى كار خودش مؤونه و خرجى لازم ندارد، معمولًا هر گناهى خرج و مؤونه‌اى لازم دارد، مثل شراب خوردن، قمار كردن و ...، بترسيد از گناهى كه ابزارش هيچ سرمايه و خرجى لازم ندارد.

٣. زبان وسيله‌اى است كه در اختيار همه است، رباخوارى سرمايه مى‌خواهد بعضى از ظلم‌ها قدرت متناسب با خود مى‌طلبد، و اين سرمايه و اين مرحله از قدرت در اختيار همه نيست، لذا ضرراش كمتر است، ولى زبان ابزارو وسيله‌اى است كه براى همه هست و لذا ضررش بيشتر است، زيرا هر مقدار وسائل گناهى بيشتر باشد، احتمال به كارگيرى آن و توليد ضرر و خطر ناشى از آن گناه زيادتر است، تعدد وسائل با تعدد خطرات و گسترش دايره وسائل با گسترش دايره خطرات ارتباط مستقيم دارد.

٤. گناهان زبان در نظر بسيارى قبح چندانى ندارد، و ابهّت آن گناهان شكسته شده و اين خود عاملى براى ترويج گناهان و رشد مضرّات آن شده است. هرچه گناهان زشت‌تر و قبيح‌تر جلوه كنند، سدّ محكم‌ترى در برابر ارتكاب آنها زده شده است، مثلًا اگر به شما بگويند به مدت ٥ دقيقه به صورت عريان و بدون پوشش در ملأ عام حاضر شويد، دست به چنين كارى نمى‌زنيد. حتى اگر دنيا را به شما بدهند، زيرا اين عمل در نزد شما زشت و قبيح است و هرچه داريد براى آبروى خود مى‌خواهيد، حتى دنيا را هم براى آبروى خود مى‌خواهيد، به طورى كه اگر به شما پيشنهاد شود آبروى خود را بدهيد و دنيا را بگيريد، نمى‌پذيريد. چرا چنين است؟ آيا جز اين است كه ابهّت اين عمل زشت در نزد شما شكسته نشده است.

حال شما غيبت و تهمت و دروغ و مسخره و استهزاى مؤمن را نظاره كنيد كه‌