اخلاق اسلامى در نهج البلاغه( خطبه متقين) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٩ - زيربناى علم اخلاق

بجز ما هيچكس ديگر نباشد

كه چشم ناظرى بر در نباشد

بگفت: اى جان يقين دان كين چنين كار

بخلوت بايد از هر يار و اغيار

بساط عيش چون كرد او مهيّا

بخلوت خانه با آن يار زيبا

بگفت آن ماه كى مرد وفادار

تو گفتى نيست جز ما و تو ديّار

در اين محفل كنون الّا تو و من‌

بود ناظر خداى پاك ذوالمَن‌

در آن خلوت كه حاضر باشد آن شاه‌

نشايد اين عمل اى مرد آگاه‌

چه بشنيد اين سخن زود آن جوانمرد

برآورد آتشين آه از دل سرد

چنان اين پند بر جانش اثر كرد

كه آن مشتاق را زير و زبر كرد

پشيمان گشت و افغان كرد و احساس‌

بر آن نيكو زن پاكيزه دامان‌

خدايش هم جزاى مخلصان داد

برويش در ز لطف خاص بگشاد

هم آتش را به دستش سرد و خوش كرد

هم آهن برد فرمان در كف مرد

كرامت را وى از ترك هوى يافت‌

ز بيم آتش قهر خدا يافت‌

همه پاكان و خاصان حريمش‌

شتابان در ره اميد و بيمش‌

خداوندا! (الهى) را به فرجام‌

نگهدار از شرور نفس بدنام‌

ز خوف خويش جانش را بيفروز

زلطف خود نَهَى النّفسش بياموز