قِيلَ يا نُوحُ اهْبِطْ بِسَلامٍ مِنَّا وَ بَرَكاتٍ عَلَيْكَ وَ عَلى‌ أُمَمٍ مِمَّنْ مَعَكَ وَ أُمَمٌ سَنُمَتِّعُهُمْ ثُمَّ يَمَسُّهُمْ مِنَّا عَذابٌ أَلِيمٌ.

هود (١١) ٤٨

رفاه حوّا عليها السلام‌

١٠٠. برخوردارى حوّا عليها السلام از انواع نعمتها در بهشت:

وَ قُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما ... [١]

بقره (٢) ٣٥

وَ يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ فَكُلا مِنْ حَيْثُ شِئْتُما ....

اعراف (٧) ١٩

فَقُلْنا يا آدَمُ إِنَّ هذا عَدُوٌّ لَكَ وَ لِزَوْجِكَ فَلا يُخْرِجَنَّكُما مِنَ الْجَنَّةِ فَتَشْقى‌ وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى‌.

طه (٢٠) ١١٧ و ١١٩

رفاه خانواده‌

١٠١. رفاه گسترده در خانواده، سبب انحراف فرزندان در عقيده و رفتار:

قالُوا سُبْحانَكَ ما كانَ يَنْبَغِي لَنا أَنْ نَتَّخِذَ مِنْ دُونِكَ مِنْ أَوْلِياءَ وَ لكِنْ مَتَّعْتَهُمْ وَ آباءَهُمْ حَتَّى نَسُوا الذِّكْرَ ....

فرقان (٢٥) ١٨

رفاه در برزخ‌

--) همين مدخل، رفاه شهيدان‌

رفاه در بهشت‌

١. رفاه ابرار

١٠٢. خدمت‌گزاران جوان و زيبا، و نعمتهاى فراوان و سلطنت چشمگير برخى از ابعاد رفاه ابرار در بهشت:

إِنَّ الْأَبْرارَ ... وَ جَزاهُمْ‌ ... جَنَّةً ... وَ يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدانٌ مُخَلَّدُونَ إِذا رَأَيْتَهُمْ حَسِبْتَهُمْ لُؤْلُؤاً مَنْثُوراً وَ إِذا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَ مُلْكاً كَبِيراً.

انسان (٧٦) ٥ و ١٢ و ١٩ و ٢٠

١٠٣. رفاه ابرار در بهشت با آسودگى كامل از سرما و گرماى آزاردهنده و با تكيه زدن بر تختهاى بهشتى:

إِنَّ الْأَبْرارَ ... وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً ...

مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ لا يَرَوْنَ فِيها شَمْساً وَ لا زَمْهَرِيراً. [٢]

انسان (٧٦) ٥ و ١٢ و ١٣

١٠٤. رفاه ابرار در بهشت با سكونت در بوستانى بزرگ و لباسهاى ابريشم‌بافت:

إِنَّ الْأَبْرارَ ... وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً ...

عالِيَهُمْ ثِيابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَ إِسْتَبْرَقٌ‌ ... [٣]

انسان (٧٦) ٥ و ٦ و ١٢ و ٢١

١٠٥. شراب بسيار پاكيزه و به دور از هرگونه آثار ناپاكى و ناگوار، از مظاهر رفاه ابرار در بهشت:

إِنَّ الْأَبْرارَ ... وَ جَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً ...

[١] . «رغد»، به معناى پاكيزه و گسترده است. (مفردات، ص ٣٥٨، «رغد»)

[٢] . «زمهرير» به معناى سرماى شديد است و مراد از نديدن خورشيد و سرما، رو به رو نشدن با گرما و سرماى آزاردهنده (جامع‌البيان، ج ١٣، جزء ٢٩، ص ٣٦٣-/ ٣٦٤) و برخوردارى از هواى مطبوع و معتدل مى‌باشد

[٣] . «جنّة» به معناى بوستان است و نكره آوردن آن بر تعظيم‌و تفخيم دلالت دارد