فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٣٨ - زبيربنعوام
وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًى أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ.
فصّلت (٤١) ٤٤
نقش زبان عربى
--) همين مدخل، نزول قرآن و زبان عربى
زبور
زبور، كتاب مخصوص نازل شده بر حضرت داود عليه السلام.
اعطاى زبور
١. زبور كتابى از جانب خداوند براى حضرت داود عليه السلام:
... وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً.
نساء (٤) ١٦٣
وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً.
اسراء (١٧) ٥٥
اهمّيّت زبور
٢. زبور، كتابى ارزشمند و داراى اهمّيّتى خاصّ:
... وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً. [١]
نساء (٤) ١٦٣
وَ رَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً.
اسراء (١٧) ٥٥
تاريخ زبور
٣. زبور، كتاب آسمانى نازل شده بعد از تورات:
وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ ... [٢]
انبياء (٢١) ١٠٥
پيشگويى زبور
٤. پيشگويى پيروزى و حاكميّت انسانهاى صالح در سطح زمين در كتاب زبور:
وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ.
انبياء (٢١) ١٠٥
نزول زبور
٥. نزول زبور بر داود عليه السلام در بيستم ماه رمضان:
... وَ لَقَدْ فَضَّلْنا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلى بَعْضٍ وَ آتَيْنا داوُدَ زَبُوراً. [٣]
اسراء (١٧) ٥٥
زبيربنعوام
زبير بن عوام اسدى، پسر عمّه رسول خدا صلى الله عليه و آله، از نخستين گروندگان به اسلام و از مهاجران حبشه است [٤] كه پس از بيعت با اميرمؤمنان على عليه السلام آن را نقض كرد و از سران و آتشافروزان جنگ جمل شد. [٥] برخى مفسّران نزول آيه ٦٥ نساء (٤) را در شأن
[١] . از اين كه خداوند اين كتاب را به خود نسبت مىدهد، اهميّت خاص آن فهميده مىشود
[٢] . بنا بر اينكه مقصود از «الذّكر» تورات باشد چنانكه ايننام در قرآن بر تورات اطلاق شده است. (انبياء، آيه ٤٨)
[٣] . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: «... امّا بيست، مقصود بيستم ماه رمضان است كه در آن زبور بر داود نازل شده و اين سخن خدا در قرآن است كه مىفرمايد: «وآتينا داود زبوراً ...». (بحارالانوار، ج ٩، ص ٣٤١، ح ٢٠)
[٤] . النّسب، ص ٢٠٥؛ الطّبقات، ج ٣، ص ١٠٠-/ ١٠٣؛ اسدالغابه، ج ٢، ص ١٩٦-/ ١٩٩
[٥] . تاريخ يعقوبى، ج ٢، ص ١٧٨-/ ١٨٠؛ تاريخ طبرى، ج ٢، ص ٤٥١