تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٩٠ - معنى وحى

و نظامهايى كه براى زندگى مقرر داشته است پيش رود، تا اين گلها به نوشيدنى گوارايى مبدل شود.

ثُمَّ كُلِي مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ فَاسْلُكِي سُبُلَ رَبِّكِ ذُلُلًا- سپس از همه ميوه‌ها بخور و در راههاى هموار پروردگارت پيش رو.» يعنى در راههاى آماده شده به توسط پروردگارت پرواز كن، چه خدا به همان گونه كه در زمين راههايى قرار داده، در هوا نيز چنين كرده است، و سير در اين راههاى هوايى آسانتر و دست‌اندازهاى آنها كمتر است، و هواپيمايان به دشوارى آنها را پيدا مى‌كنند، در صورتى كه خداوند از طريق وحى آنها را به زنبوران عسل و همه جانورانى كه با بالهاى خود حركت مى‌كنند نشان داده است.

يَخْرُجُ مِنْ بُطُونِها شَرابٌ مُخْتَلِفٌ أَلْوانُهُ‌- از شكمهاى آنها شربتى با رنگهاى گوناگون بيرون مى‌آيد.» و عسل چيزى است كه زنبور عسل آن را از راه دهان دريافت مى‌كند، و پس از آن كه در درون شكم آن تغييراتى پيدا كرد به عسل تبديل مى‌شود و به همين سبب خداوند گفته است كه عسل از شكمهاى زنبوران عسل بيرون مى‌آيد.

فِيهِ شِفاءٌ لِلنَّاسِ‌- در آن شفا براى مردمان است.» از بيماريهاى گوناگون، و به بدن سر زندگى و مصونيت و ايمنى از بيماريها مى‌بخشد.

/ ٩١ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآيَةً لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ‌ و در اين آيتى براى آن كسان وجود دارد كه مى‌انديشند و به تفكر مى‌پردازند.» به اين جانور خوار و كوچك در دنيا كه زنبور عسل نام دارد، خداوند فرمان مى‌دهد كه هدف از آفرينش خود را تحقق بخشد، و وسايل اين كار را به او مى‌آموزد و اين كه چگونه خانه خود را بسازد، و چگونه فرمانروايى براى خود انتخاب كند و چگونه به توليد مثل بپردازد، و اين همه از سنتهاى الاهى است كه اهتمام ما را به خود جلب مى‌كند، و ما را بر آن مى‌دارد كه با كمال خشوع معترف به آن شويم كه اين جهان عظيم و مهيب را خدايى است كه شؤون آن را اداره مى‌كند؛ و چنان‌