تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٨٤ - رهنمودهايى از آيات

بخورند، و اين خورده‌ها به فرمان خدا در درون شكم زنبور عسل سرچشمه شربتى به رنگهاى گوناگون درمى‌آيد كه وسيله‌اى براى شفا يافتن مردمان است، و بدين گونه انديشمندان در آن سوى اين پديده به آثار رحمت خدا مى‌رسند.

دگرگونيهاى زندگى بشرى و اين كه چگونه خدا او را مى‌آفريند و سپس جان را از او باز مى‌ستاند، و بعضى از مردمان چنانند كه عمر دراز پيدا مى‌كنند. و در آن هنگام وضعى ناپسنديده پيدا مى‌كنند و چنان مى‌شود كه پس از دانا شدن هيچ علم و دانشى براى ايشان باقى نمى‌ماند.

بدين گونه خداوند بعضى از مردم را بر بعضى و به سبب آنچه به حكمت خويش به ايشان عطا كرده است، فضيلت و برترى مى‌بخشد، پس صاحبان فضل و برترى نمى‌توانند رزق خود را به كسانى بدهند كه نصيب كمتر داشته‌اند و با هم برابر شوند، و با وجود اين مشاهده مى‌كنيم كه آنان به نعمت خدا كفران و ناسپاسى نشان مى‌دهند و رزق و روزى را وسيله‌اى براى استعلاء و تسلط يافتن بر ديگران قرار مى‌دهند.

نيز خداوند براى مردمان همسرانى از خود ايشان آفريده است، و به آنان فرزندان و فرزندان فرزندان عطا مى‌كند، و چيزهاى پاكيزه را روزى آنان مقرر مى‌دارد، و با وجود اين نعمت خدا را ترك مى‌گويند و به باطل تجسم يافته در شريكان خدا ايمان مى‌آورند كه هيچ روزيى از آسمانها و زمين از آن ايشان نيست، و هيچ كارى از دست آنان بر نمى‌آيد.

همه اين آيات و جز آنها دليل بر آن است كه خدا مثل و نمونه برتر است، و بر ما روا نيست كه پروردگار خويش را با آفريده خودش مقايسه كنيم و به آوردن مثالهاى باطل بپردازيم، چه خدا حق را مى‌داند و ما اين را نمى‌دانيم، و هرگز روا نيست كه نادانى بر عالم سبحانه و تعالى حكم كند.