تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٨٥ - سوره الكهف(١٨) آيات ١٠٢ تا ١١٠

تسليم مطلق آنان به فرمان خدا است، كه مى‌بايستى در زندگى دنيا با ايشان همراه بوده باشد و چنين نشده است.

[١٠٠] وَ عَرَضْنا جَهَنَّمَ يَوْمَئِذٍ لِلْكافِرِينَ عَرْضاً- و در آن روز جهنم را براى كافران عرضه خواهيم كرد.» كافران در آن روز طبقات جهنم و دركات ملتهب و افروخته آن را همراه با مارهاى هراس‌انگيز همچون تپه‌ها و كژدمهايى به بزرگى استران خواهند ديد، و از ترس و هراس و نوميدى پر خواهند شد، و پشيمانى نسبت به آنچه در دنيا كرده بودند و اينك براى آنان فايده‌اى ندارد، سخت ايشان را تحت فشار قرار مى‌دهد.

[١٠١] الَّذِينَ كانَتْ أَعْيُنُهُمْ فِي غِطاءٍ عَنْ ذِكْرِي‌- كسانى كه پيش از آن چشمهايشان را پوششى از ياد من غافل كرده بود.» اين پوشش را كسانى بر چشمهاى خويش نهاده بودند كه از هواهاى نفسانى و شهوتهاى خويش پيروى مى‌كردند، و در برابر گمراه‌سازى تبليغى كافر و دور از حقى خضوع و خشوع مى‌كردند كه مى‌كوشيد كه از رسيدن انوار حقيقت به چشمهاى مردمان با ايجاد كردن حجاب و پرده‌اى جلوگيرى مى‌كرد، ولى اين پرده در روز قيامت پاره پاره مى‌شود و صاحبان آن سرنوشت دردناك و عذابى دايم را كه چشم به راه ايشان است مشاهده خواهند كرد.

/ ٤٨٨ وَ كانُوا لا يَسْتَطِيعُونَ سَمْعاً- و توانا بر شنيدن (فرمان ما) نبودند.» چشمان خويش را بسته بودند، و ميان خودشان و رؤيت ذكر (قرآن) پوششى از كبر و تكبر و غفلت و عناد خويش قرار داده بودند، و در گوشهاتان وقر و سنگينى، و اين يك نيز پديد آمده از كبريا و افاده و تعليمات دروغينى بود كه دريافت كرده بودند.

/ ٤٨٩

[سوره الكهف (١٨): آيات ١٠٢ تا ١١٠]

أَ فَحَسِبَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ يَتَّخِذُوا عِبادِي مِنْ دُونِي أَوْلِياءَ إِنَّا أَعْتَدْنا جَهَنَّمَ لِلْكافِرِينَ نُزُلاً (١٠٢) قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمالاً (١٠٣) الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ هُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً (١٠٤) أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ وَ لِقائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَلا نُقِيمُ لَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَزْناً (١٠٥) ذلِكَ جَزاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِما كَفَرُوا وَ اتَّخَذُوا آياتِي وَ رُسُلِي هُزُواً (١٠٦)

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ كانَتْ لَهُمْ جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ نُزُلاً (١٠٧) خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلاً (١٠٨) قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً (١٠٩) قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُوحى‌ إِلَيَّ أَنَّما إِلهُكُمْ إِلهٌ واحِدٌ فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً (١١٠)