تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٧ - از صفات پيشوا

مُتَّكِئِينَ فِيها عَلَى الْأَرائِكِ‌- و در بهشت بر تختها مى‌نشينند و تكيه مى‌دهند.»/ ٤٠٧ يعنى در راحتى و آرامش زندگى مى‌كنند، و تعب و رنجى كه آدمى آن را در اين دنيا تحمل مى‌كند، در آن جا به ايشان نخواهد رسيد و از غم پيدا كردن دست يافتن به روزى آسوده‌اند.

نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقاً- پاداشى بسيار خوب است، و جايگاه پسنديده‌اى براى آسودگى.» در حديثى از امام على (ع) كه در آن سخن از پايه‌ها و اركان ايمان به ميان مى‌آيد، چنين مى‌خوانيم: «هر كس كه به ياد بهشت بيفتد، شهوتها را فراموش مى‌كند». پس اگر بر كاخ ستمگرى گذشتى و آن را ديدى كه با ويران كردن خانه‌هاى ديگران بنا شده است، به شيطان اجازه مده كه تو را به آن برانگيزد كه همچون صاحب آن كاخ ستم كنى و چنان بنايى براى خود بسازى، بلكه چنين بگو: اگر خدا بخواهد كاخى بهتر از اين را در بهشت نصيب من خواهد كرد.

چون چنان پيش آيد كه نفس فرماندهنده تو را به تنبلى و كسلى برانگيزد، و به راحت طلبى و دست كشيدن از كارهاى خواسته شده از تو بپردازى، به توبيخ و سرزنش نفس خويش بپرداز و بگو: ان شاء اللَّه مطابق پيشنهاد و نظر تو در بهشت به آرامش و استراحت خواهم پرداخت.

اگر در خويشتن اين رغبت و تمايل را احساس كنى كه خواستار همنشين شدن با اصحاب جاه و مال شوى، زمين را در خاطر خود از جاى خود پيشتر آر و چنان بينديش كه در بهشت در همسايگى پيامبران و پيشوايان و مؤمنان صالح نشسته‌اى، يعنى كسانى كه اميران و پادشاهان و جاهمندان آن سرايند، و ميان آدمى و بهشت يك گام بيشتر نيست و آن مرگ است، و در ظرف مدت يك چشم به هم زدن خويشتن را مى‌بينى كه از دنيا به آخرت انتقال يافته‌اى. و چنين است كه انسان بايد به حيات ديگرى كه در پيش دارد بينديشد، و از شهوتها خود را دور كند، و به مجرد آن كه انسان در انديشه مرگ و گور و حساب بيفتد، نفس او