تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٤٠٦ - از صفات پيشوا

عَمَلًا- كسانى كه ايمان آورده و كارهاى صالح و خوب و شايسته انجام داده‌اند، (بدانند) كه ما پاداش كسانى را كه نيكوكار بوده‌اند ضايع نخواهيم كرد (و به ايشان خواهيم داد).»/ ٤٠٦ توجه داشته باشيد كه تعبير قرآنى به صورت‌ إِنَّا لا نُضِيعُ أَجْرَ مَنْ أَحْسَنَ عَمَلًا آمده و نه به صورت انا لا نضيع اجرهم پاداش آنان را ضايع نخواهيم كرد)، و شايد مقصود آن بوده است كه دادن پاداش هيچ وقت و به هيچ كس فراموش نمى‌شود، پس اگر عمل صالح از تو كه مؤمنى باشد، خدا آن را ضايع و فراموش نمى‌كند، خواه آن را در دنيا دهد و خواه در آخرت، و به همين است كه پاداش عمل شايسته كافر، كه يا پاداش را در دنيا به او عنايت مى‌كند يا همسنگ آن در آخرت از عذاب او مى‌كاهد.

پيش از اين گفتيم كه: بر عمل صالح بايد نيت پيشى گرفته باشد، چه نيت صالح است كه به عمل رنگ شايستگى مى‌دهد، و بدون آن اين شايستگى و صالح بودن، هر اندازه هم كه ظاهر عمل سالم و شايسته بوده باشد، از عمل حذف مى‌شود.

[٣١] أُولئِكَ لَهُمْ جَنَّاتُ عَدْنٍ‌- اين گونه كسان به باغهاى بهشت مى‌رسند.» يعنى باغهاى ماندگار و با دوام، بر عكس باغهاى فناپذير دنيا.

تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ- كه در زير درختان آنها نهرها روان است.» بر خلاف آن آشاميدنى جهنم كه روده‌هاى دوزخيان را كباب مى‌كرد.

يُحَلَّوْنَ فِيها مِنْ أَساوِرَ مِنْ ذَهَبٍ‌- كه در آنها با دستبندهاى زرين آراسته مى‌شوند.» كاملا بر عكس مهمانى بد دوزخى.

وَ يَلْبَسُونَ ثِياباً خُضْراً مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ‌- و جامه‌هاى سبز رنگى به نامهاى سندس و استبرق بر تن مى‌كنند.» سندس و استبرق دو گونه از پارچه‌هاى ابريشمى حريرى گرانبها است.