تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٩٩ - رهنمودهايى از آيات

پايان كار به هدف يگانه‌اى يا چند هدف معين مربوط به هم خاتمه پيدا مى‌كند.

در سوره كهف، چنان كه در آغاز سوره درباره آن تأكيد كرديم، متوجه مى‌شويم كه موضوع عمده و اساسى در آن علاقه انسان به زندگى دنيا است، و ايستار وى درباره زينت دنيا و كالاهاى فريبنده كه همه از چيزهايى نابودشدنى است، چه دست قدرت مطلقه خدا سطح زمين را سرانجام از زينت زندگى پاك مى‌كند و زمين را در يك آن به صورت سطح خاكى بى‌حاصل درمى‌آورد.

به همين سبب بر انسان است كه با چنين زينت و آرايشى پيوند و رابطه بسيار مستحكم پيدا نكند، بلكه علاقه متين و از جان برخاسته را با صاحب و پروردگار اين حيات و پروردگار اين زمين برقرار سازد، و علاقه او به زينت دنيا علاقه برترى باشد بدان سان كه او مالك زينت دنيا شود ولى چنان نباشد كه زينت دنيا به صورت مالك او درآيد.

/ ٤٠٠ در سوره الكهف عبرت رئيسى و اساسى عبارت بوده از: بركندن آنان از سرزمين زينت، و آويختن آنها در آسمان ارزشها، و قدرت دادن به ايشان براى تجاوز كردن بر فشار سلطه ستمگر و طاغى؛ و قرآن با ما از صورت ديگرى سخن مى‌گويد كه متقابل و معكوس صورت ياران غار است، و آن صورت مردى است كه سخت به زمين چسبيده و از هواى نفس خويش پيروى مى‌كند، و زينت سلطه و تسلط يافتن او را در اختيار خود قرار داده، و اندرز دوست وى در او هيچ تأثيرى ندارد.

رهنمودهايى از آيات

اصحاب كهف مثلى براى فرار بشر از جاذبه ماده و زينت زندگى دنيا بود.

و سؤالى كه پيش مى‌آيد چنين است: چگونه مى‌توانيم همچون آنان شويم؟ و پاسخ چنان كه پس از اين مى‌آيد

نخست: با عمل كردن به تضمينهاى حفاظتى براى رهانيدن انسان از فشارهاى زينت دنيا، و اين كه چگونه مى‌تواند براى نفس خويش دژهايى فراهم‌