تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥٢ - شرح آيات

چيز را بر روى زمين نعمت قرار داده، ولى دوامى ندارد، و بعد از اين پهنه زمين را صاف و بى‌حاصل خواهد ساخت.

بدين گونه آيات اين درس همه درسهاى قرآن در سوره كهف را خلاصه مى‌كند،/ ٣٥٣ و ضرورت تسليم شدن به كتاب خدا را آشكار مى‌سازد كه نعمتهاى خدا با آن تكميل مى‌شود، و اين از طريق يكتاپرستى و يگانه دانستن خدا و گرفتار نشدن به زينت زندگى دنيا صورت‌پذير مى‌شود.

شرح آيات

[١] سوره پس از «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» به حمد و سپاس خدا آغاز مى‌شود، و حمد و سپاس تمركز يافته بر نعمت هدايت است، چه ما گاه زيرا خدا را مى‌ستاييم كه نعمت چشم و ديدن را به ما عنايت كرده است، يا نعمت دست و نعمت علم و نعمت حركت و نعمت خوردن و آشاميدن، و نعمت داشتن خانه و لباس، ولى همه اين نعمتها با همه عظمتى كه دارند در مقابل نعمت هدايت به چيزى شمرده نمى‌شوند، چه اگر نعمت هدايت نمى‌بود، از هر نعمت ديگر با هر اندازه از بزرگى كه مى‌داشت، سودى به آدمى نمى‌رسيد. هدايت گل سرسبد نعمتهاى خداوند تبارك و تعالى و وسيله دست يافتن به آنها است، چه اگر در جايى خوراك و نوشيدنى وجود داشته باشد ولى تو راه دست يافتن به آنها را ندانى، آيا مى‌توان آنها را براى خود نعمت بخوانى؟ هرگز ... پس هدايت راه انسان براى رسيدن به نعمت و بهره‌مند شدن از آن است.

هدايت خدا در كتاب او كه به يكى از بندگان خويش وحى مى‌كند كه او را به رسالت برگزيده و مأمور ابلاغ رسالت به افراد همجنس بشر خود قرار داده است، تكامل پيدا مى‌كند. و در آيه اشاره‌اى آشكار به اين امر وجود دارد كه هدايت به هيچ وجه از كتاب يعنى رسالت الاهى دور و بر كنار نيست، و نه از رسولى كه مردى از مردمان زمين است.