تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣٥١ - رهنمودهايى از آيات

٦ [باخع‌]: كشند و هلاك كننده.

٨ [صعيدا]: روى زمين يا راهى است كه گياهى در آن وجود ندارد.

[جرزا]: زمينى است كه گياهى در آن نمى‌رويد و تو گويى كه كاشته شده در خود را مى‌خورد.

/ ٣٥٢

تا بيازماييمشان تا كدامين عملى بهتر داشته باشند

رهنمودهايى از آيات

افراد بشر سرچشمه نعمتها را دوست مى‌دارند، و دارندگان آن را مى‌ستايند، ولى همه نعمتها از خداوند متعال است، پس همه حمد و ستايش مخصوص او است. و برترين نعمت هدايتى است كه او در كتاب بى‌نقص خود فروفرستاده و نظام زندگى بشر بر آن قوام و استقرار پيدا مى‌كند، و كاخ خوشبختى را بر آن بنيان مى‌گذارد. و آن مردمان را سخت از عذاب خدا بيم مى‌دهد و به مؤمنان صالح وعده مى‌دهد كه به پاداش نيكوى جاودانى دست خواهند يافت.

سوره كهف بدين گونه با بيان نعمت هدايت كه كامل كننده نعمتهاى خدا است آغاز مى‌شود، و كسانى را كه به او شرك ورزيده و او را صاحب فرزند پنداشته‌اند بيم مى‌دهد. اين كلمه‌اى بزرگ است كه از دهانهاى آنان بيرون آمده، و دروغى آشكار (آرى، مگر شرك ريشه گمراهى و انحراف نيست؟!) و با وجود اين رسول خدا نبايد به تأسف از اين كه چرا آنان به كتاب ايمان نمى‌آورند خود را هلاك كند (و خدا است كه آنان را با نعمت و زينت زمينى آزمايش مى‌كند) و خدا همه‌