تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١٢ - گواهى خدا

را از ديدن حق محروم نگاه داشته، به آن نمى‌رسد و اينان كسانى هستند كه از دوستان و سروران خود هيچ سودى عايد ايشان نمى‌شود.

وَ نَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ عَلى‌ وُجُوهِهِمْ عُمْياً وَ بُكْماً وَ صُمًّا- و آنان را در روز قيامت بر خاك افتاده و كور و لال و كر محشور خواهيم كرد.» بدان سبب كه آنان از نعمتهاى حواس و عقل بهره‌اى نگرفتند، خداوند متعال در روز قيامت اين نعمتها را از ايشان دور مى‌كند، و اين جزاى كسى است كه وظيفه دو چشم و دو گوش و زبان خويش را باطل و عاطل سازد.

مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّما خَبَتْ زِدْناهُمْ سَعِيراً- جايگاه آنان جهنم است كه هر چه شعله آن فرونشيند بر گرمى آن مى‌افزاييم.» هر اندازه آتش جهنم به جهت مادى بودن آن فرونشيند، خداوند تبارك و تعالى به سوخت آن مى‌افزايد تا حرارت آن افزايش پيدا كند- و پناه مى‌بريم به خدا- پس عذاب دايمى است و آتش تجديد مى‌شود، و راه گريزى براى ما جز داشتن اخلاص در ايمان و فرمانبردارى محض وجود ندارد، و بايد در عمر خود پيوسته چشم به راه فرصت باشيم تا چنين كنيم و لحظات عمر را به پرستش خدا بگذرانيم و در سر پيچ راه ما فرصتى براى عبادت خدا وجود دارد. پس ماه رمضان بهار مؤمنان است، و حج معراج صالحان، پس بر ما واجب است كه اين فرصتها را از دست ندهيم، و حديث شريف مى‌گويد

«آن كس كه در ماه رمضان آمرزيده نشود، آمرزيده نخواهد شد مگر اين كه به عرفات برسد».

پس بياييد تا خويشتن را از آتش جهنمى كه ناگزير بايد در آن وارد شد، چنان كه پروردگارمان گفت وَ إِنْ مِنْكُمْ إِلَّا وارِدُها كانَ عَلى‌ رَبِّكَ حَتْماً مَقْضِيًّا- و هيچ يك از شما نيست مگر اين كه وارد آن شود و اين كار بر پروردگار حتمى است و قطعا صورت خواهد گرفت»، پس آن كس كه بتواند خود را نجات دهد و لباس تقواى ضد جهنم براى بدن خود فراهم آورد،/ ٣١٤ رستگار شده است.