تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٣١١ - گواهى خدا

جاه و مقام رسول (ص) به او متوسل شود برآورده مى‌سازد. و در كتاب (فيض القدير) به روايت طبرانى در كتاب (الاوسط) خود از على (ع) به صورت موقوف آورده است كه گفت

«هر دعا پنهان و در حجاب است تا آن گاه كه دعا كننده بر محمد و آل محمد درود فرستد».

شواهد فراوانى وجود دارد كه خداوند متعال آنها را خلاصه كرده و چنين گفته است كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً- خدا براى گواه بودن بسنده است».

بعضى در تفسير خود بر اين آيه‌ قُلْ كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ‌ چنين نظر داده‌اند كه اين آيه براى آن نازل شد كه جدال و مبارزه ميان رسول (ص) و قومش را در آن هنگام كه بر آنان خشم گرفت و گفت كَفى‌ بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ‌ قطع كند، و اين تفسيرى دور است، بلكه اين آيه خود گواهى خدا بر صدق رسالت است، چنان كه خدا براى پيامبران پيشين خود نيز چنين كرده بود، در آن هنگام كه آتش نمرود را براى ابراهيم سرد و سلامت ساخت، و حجتى براى راستى ابراهيم شد، غرق كردن فرعون و پيروز گردانيدن موسى (عليه السلام) بر او، و زنده كردن مردگان به دست عيسى (ع) و بسيارى از حجتها و براهينى كه قرآن از آنها با ما سخن گفته، به همين گونه معجزه‌هايى عاجل يا آجل حاكى/ ٣١٣ از صدق رسالات است.

[٩٧] وَ مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَ مَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِهِ‌- و هر كس كه خدا او را هدايت كند، راهيافته است، و هر كه خدا او را گمراه سازد از كسانى است كه جز او براى ايشان ولى و دوست و سرور نخواهى يافت.» سپس قرآن بيان مى‌كند كه او راهنمايى است كه بندگان را به پيروى از رسالت و ايمان آوردن به آن راهنمايى مى‌كند، و پيش از اين توضيح داديم كه هدايت شدن مرحله پيشين تكامل بشرى است، بدان سبب كه انسان به مرحله هدايت نمى‌رسد مگر پس از عبور از مرحله‌اى دشوار، و گمراهى كه پرده گناهان او