تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٨٤ - شفاعت رسول درباره امتش

افزايش مى‌دهد، و ترس از خدا را در دل وى كشت مى‌كند، و او را محبوب دوستان و برادرانش قرار مى‌دهد و دهها فوايد بزرگ ديگر.

شفاعت رسول درباره امتش‌

از امام صادق (ع) روايت است كه: كسى از او پرسيد كه آيا رسول خدا در تفسير اين آيه گفته است كه: «من سرور و آقاى فرزندان آدمم و به آن نمى‌بالم»؟

و امام گفت: «آرى، حلقه‌اى از در بهشت را در دست مى‌گيرد و آن را مى‌گشايد، و سپس به حال سجود بر زمين مى‌افتد، پس خدا مى‌گويد: سرت را بردار ... شفاعت كن كه شفاعتت پذيرفته مى‌شود ... طلب كن كه به تو بخشيده مى‌شود، پس سر از خاك برمى‌دارد و بار ديگر به سجده بر زمين مى‌افتد، و آن گاه خدا مى‌گويد: سر بردار ... شفاعت كن كه شفاعتت پذيرفته است ... طلب كن تا به تو داده شود، سپس سر برمى‌دارد و شفاعت مى‌كند و شفاعتش پذيرفته مى‌شود، و طلب مى‌كند و آنچه طلب كرده است به او عطا مى‌شود».

در روايت ديگرى از امام صادق (ع) به روايت امام كاظم (ع) از او آمده است: مردمان در قيامت به اندازه چهل روز بر سر پا مى‌ايستند، و به خورشيد فرمان فرود آمدن بر سر بندگان داده مى‌شود كه همگان از گرمى تابش به حال عرق‌ريزى مى‌افتند، و به زمين فرمان مى‌رسد كه چيزى از اين عرق را به خود جذب نكند، پس به نزد آدم (عليه السلام) مى‌روند تا از آنان شفاعت كند، و او ايشان را به نزد نوح (ع) روانه مى‌كند، و نوح ايشان را به سوى ابراهيم روانه مى‌سازد، به همين گونه سپس به نزد موسى و از او به سوى عيسى روانه مى‌شوند و عيسى آنان را نزد محمد (ص) روانه مى‌سازد و مى‌گويد: بر شما باد به رفتن نزد محمد خاتم پيامبران، پس محمّد (ص) مى‌گويد: من براى همين كارم، و سپس به راه مى‌افتد تا به در باغ بهشت مى‌رسد و در را مى‌كوبد، و ندا مى‌رسد كه: كيست؟ و او مى‌گويد: من محمدم، پس در را باز كنيد، و چون در باز مى‌شود و به سوى پروردگارش به راه مى‌افتد، به سجده در مى‌آيد و چندان سر برنمى‌دارد تا خدا به او مى‌گويد: سخن‌