تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٧ - خدايان پندارى و ساختگى

٢- اين كه جهودان چنان مى‌پنداشتند كه خدا پس از موسى پيامبرى مبعوث نخواهد كرد و او و پيامبر پس از او، به اعتراف خود ايشان پيامبر مرسل بود.

٣- برترى پيامبران بر يكديگر به سبب مال و سلطه نبود بلكه به سبب رسالتها بود، و على رغم آن كه داوود پادشاه بود، در اين جا از پادشاهى او سخنى به ميان نيامده بلكه از زبور نازل شده به او سخن رفته، و تمايز آن با ديگر كتابها در آن است كه كتاب دعا است، و اين بزرگترين امتياز آن در ميان ديگر كتابها به شمار مى‌رود.

خدايان پندارى و ساختگى‌

[٥٦] قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لا تَحْوِيلًا- بگو: كسانى را كه جز او (خدا) مى‌پنداشتند (به يارى خود) بخوانيد و (ببينيد) كه نه مى‌توانند شما را از گرفتارى نجات دهند و نه آن را از شما دور كنند.» ناگزير مى‌بايستى ايمان به خدا را محور زندگى خويش قرار دهيم، زيرا كه خدايان پندارى/ ٢٥١ نمى‌توانند سودى به ما برسانند يا زيانى را از ما دور كنند، و علاوه بر اين كه نمى‌توانند آنچه را كه از ايشان خواسته‌ايم انجام دهند، براى انجام دادن آنچه براى خود مى‌خواهند نيز توانايى ندارند، تا چه رسد به اين كه خواسته‌هاى مردم را برآورده سازند، و در اين جا از كلمه «زعمتم» يعنى مدعى شديد و به پندار خود ساختيد، چنان برمى‌آيد كه انسان خود كسى است كه طاغوت تسلط يافته بر خود و نيز بتان جامد را مى‌سازد و براى آن نيرومندى تصور مى‌كند و سپس از آن مى‌ترسد، در صورتى كه مى‌داند هيچ كارى از دست آن برنمى‌آيد و زيان و شرى را از او دور يا به صورتى ديگر تحويل نخواهد كرد.

[٥٧] أُولئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلى‌ رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ‌- آن كسان كه به يارى خود مى‌خوانند، خود خواستار آنند كه وسيله‌اى براى نزديكى به پروردگارشان به دست آورند، آيا كدامشان به او نزديكترند؟»