تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٤٣ - چگونه به مردمان نگاه مىكنى؟

/ ٢٤٧ همين ترتيب عمل خواهد كرد در خطاهايى كه دعوتگران در تبليغات خود مرتكب شده‌اند، مثل اين كه به زبانى كند يا تندروى به كار بندند.

وَ قُلْ لِعِبادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ‌- و به بندگان من بگو تا سخنى را بگويند كه نيكوتر است.» ظاهرا مراد بندگان در اين جا بندگان صالح و شايسته او هستند.

إِنَّ الشَّيْطانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ‌- و شيطان ميان مردم شر و فساد ايجاد مى‌كند.» پس شيطان در ميان مردمان به دشمنى آمد و شد مى‌كند، و روح دشمنى را مى‌پراكند، و از كلمات فتنه‌انگيز و حتى از لغزشها و خطاهايى كه مردمان معمولا نسبت به آنها چشمپوشى مى‌كنند، براى ايجاد روحيه دشمنى در ميان مؤمنان استفاده مى‌كند.

إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلْإِنْسانِ عَدُوًّا مُبِيناً- شيطان براى انسان دشمنى آشكار بوده است.» پس عداوت او تازه و پوشيده نيست، و بر انسان عاقل لازم است كه از دشمن سرسخت مجاهده‌گر با دشمنى خود دور و بر حذر باشد.

پس چرا پيرو گامهاى شيطان باشيم، و به او فرصت راه يافتن ميان صفوف خودمان و كاشتن تخم جدايى را در ميان خودمان بدهيم؟

چگونه به مردمان نگاه مى‌كنى؟

بعضى از مردمان احكامى سخت را نسبت به يكديگر جارى مى‌كنند بدون اين كه از واقعيت نفوس آنان آگاهى داشته باشند، و اين كه آيا خدا از آنان راضى است يا چنين نيست، پس آنان را به كفر و فسوق منسوب مى‌دارند و به شمارش عيوب ايشان مى‌پردازند، در صورتى كه حديثى شريف مى‌گويد

«رحمت بر آن بنده كه عيبهاى خودش او را از بيان عيبهاى مردمان بازداشته است».