تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ٢٣ - روح رسالتهاى خدا

بر او فرمان مى‌راند سازگار سازد، پس انعام و چارپايان همچون گوسفند و گاو و شتر را مى‌بينيم كه خدا آنها را براى آن آفريده است كه بشر ابعاد گوناگون آنها را در معرض بهره‌بردارى خود قرار دهد.

اولا: آنها با پشم و كرك خود آدمى را در سرما گرم نگاه مى‌دارند.

وَ الْأَنْعامَ خَلَقَها لَكُمْ فِيها دِفْ‌ءٌ- و چارپايان را براى شما آفريد كه از گرمى نهفته در آنها خود را گرم سازيد.» ثانيا: انعام را (كه شتر و گاو و گوسفند است) سودمنديهاى ديگرى است از آن روى كه انسان را بر پشت خود حمل مى‌كنند و به اين جا و آن جا مى‌برند. آيا شتر كشتى صحرا نيست، و آيا گاوها بهترين وسيله كشاورزى تا اين اواخر نبوده‌اند؟! زمين را آماده براى كشتن دانه مى‌سازند، و از شير و مشتقات آن خانواده‌ها را سيراب مى‌سازند، و نيز به سبب سرعت تناسل خود ثروتى عظيم براى آدميزادگان محسوب مى‌شوند.

وَ مَنافِعُ‌- و سودها و بهره‌هايى براى شما دارند.» ثالثا: انسان از گوشت انعام زيرا كه پاكيزه‌ترين منبع براى تغذيه است بهره‌مند مى‌شود كه بهترين خوراك را براى او فراهم مى‌آورد، و از همه حيوانات بيشتر و سريعتر نسلهاى فراوان از خود بر جاى مى‌گذارد.

وَ مِنْها تَأْكُلُونَ‌- و از آنها مى‌خوريد.» [٦] رابعا: و آن پاسخگوى نيازى نفسانى بشر است كه همان نياز مسلط شدن بر طبيعت، و آن را براى رسيدن به هدفهاى خويش در خدمت گرفتن و با آن به كنش و واكنش پرداختن است. منظره چارپايان در آن هنگام كه مقارن با رسيدن شب از چراگاهها بازمى‌گردند تا صاحبانشان آنها را به خوابگاهها براى استراحت كردن روانه سازند، منظره‌اى است كه چشم را از بهجت و شادى و قلب را از سرور آكنده مى‌سازد، و همه ابعاد نفس بشرى را كه خواستار بازگشت به مادر طبيعت خويش است سيراب و خرسند مى‌كند، به همان گونه كه در هنگام بيرون آمدن آنها از خوابگاهها و روانه شدن به چراگاهها، مايه شادى و خوشى صاحبان خود را فراهم‌