تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٨٣ - حديث معراج

زشت داشت و خشمناك مى‌نمود، و او نيز همچون ديگران در حق من دعا كرد، ولى نمى‌خنديد و آن شادمانى را كه ديگران داشتند نداشت، پس گفتم: اى جبرييل! اين كيست كه مرا از ديدار او ترس فرا گرفت، و او گفت: ترسيدن از او روا است، و ما همه از او بيمناكيم. او مالك نگاهبان دوزخ است، هرگز نمى‌خندد، و از آن گاه كه مأمور نگاهبانى از دوزخ شده، هر روز از روز پيش خشم و غيظ او بر دشمنان خدا و نافرمانان نسبت به او افزايش پيدا مى‌كند و انتقام خدا را از ايشان مى‌گيرد، و اگر به كسى پيش از تو نخنديده، به هيچ كس پس از تو نيز نخواهد خنديد، پس به او سلام كردم و او نيز به من سلام كرد، و مرا به بهشت مژده داد، پس به جبرييل گفتم: آيا به او فرمان نمى‌دهى كه آتش را به من بنماياند، و جبرييل به او گفت: اى مالك: آتش دوزخ را به محمد بنما، پس پرده از روى آن بركشيد، و درى از آن را گشود، پس شعله‌اى درخشان در آسمان بالا رفت و چندان امتداد يافت كه گمان كردم به زودى مرا فرا خواهد گرفت، پس گفتم: اى جبرييل به او بگو كه پوشش را بر آن فروافكند، و به او فرمان داد و او گفت: باز گرد و آن در به جايگاه نخستين خود بازگشت. [١١]/ ١٨٦ سپس پيش رفتم و مردى درشت هيكل و گندمگون را ديدم و گفتم

اى جبرييل! اين كيست؟ و او گفت كه: اين پدرت آدم است، و او نزديك شد و گفت: روحى پاكيزه و بويى پاكيزه از تنى پاكيزه، و سپس رسول خدا (ص) سورة المطففين را از آيه هفدهم به بعد خواند كَلَّا إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ لَفِي عِلِّيِّينَ* وَ ما أَدْراكَ ما عِلِّيُّونَ* كِتابٌ مَرْقُومٌ* يَشْهَدُهُ الْمُقَرَّبُونَ‌ (تا پايان آيات)، گفت: پس بر پدرم آدم سلام كردم، و او به من سلام كرد، و براى او طلب آمرزش كردم و او براى‌