تفسير هدايت - المدرسي، السيد محمد تقي - الصفحة ١٤٥ - كيفر دروغ و بدعت

نخواهند شد.» پس آنچه مايه سعادت و خوشبختى انسان مى‌شود دين حق است، و از هوا و هوسهايى كه سبب افترا و دروغ بستن مى‌شود و به آن نام دين مى‌بندند هيچ خوشبختى و سعادتى به دست نمى‌آيد!!

كيفر دروغ و بدعت‌

[١١٧] پايان كار بدعتگذاران و دروغگويان و دروغبندان دردناك است، و بهره‌مندى آنان از دنيا اندك.

مَتاعٌ قَلِيلٌ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ‌- متاعى اندك (در اين دنيا نصيب آنان مى‌شود) و عذابى دردناك خواهند چشيد.» از اين آيه معلوم مى‌شود كه بدعتگذار تغييرى در دين نمى‌دهد مگر براى تسكين هواى نفس خود يا نفس/ ١٤٧ سلطان و حاكم، و براى تحقق بخشيدن به مصلحتى ذاتى كه خدا ما را از آن بيم داده و به عذابى دردناك تهديد كرده است كه در مقابل آن خواهيم چشيد.

[١١٨] اينك سؤالى كه پيش مى‌آيد چنين است: اگر محرّمات منحصر به چيزهايى باشد كه پيش از اين ذكر شد، پس به چه سبب بر بنى اسراييل چيزهاى فراوانى از خوراكيها و جز آن حرام شده است؟! پروردگارمان در پاسخ اين سؤال مى‌گويد

وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ وَ ما ظَلَمْناهُمْ وَ لكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‌- و بر جهودان چيزهايى را حرام كرديم كه پيش از اين تو را از آن آگاه ساختيم، و ما به ايشان ستم روا نداشتيم بلكه خود بر خويشتن ستم مى‌كردند.» بر خودشان تنگ گرفتند و ستم كردند، پس خدا چيزهايى را كه بر ايشان حلال بود حرام ساخت، و در آيه‌اى ديگر آمده است فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ‌- پس به سبب ستمى كه از يهوديان صورت گرفت،